روش سرمادرمانی (کرایوتراپی) در درد عضلانی و آسیب های فیزیکی

سرمادرمانیکرایوتراپی، یا سرما درمانی به معنی استفاده از سرما برای درمان است. از نظر تئوری، اثرات درمانی سرما شامل بی حسی موضعی (کاهش درد)، انقباض رگ‌های خونی برای کمک به کاهش تورم، و کاهش گرفتگی عضلات می‌باشد. مطالعات اخیر نشان داده‌اند که شواهد کافی برای اثبات فواید بالینی کایروتراپی در درمان آسیب‌های بافت‌های نرم وجود ندارد. شواهد جدید نشان می‌دهند که یخ باعث کندی روند طبیعی بهبود بدن شده و با کاهش جریان مایع لنفاوی باعث باقی ماندن  یا عدم رفع التهاب می‌شود. این شواهد مخالف انتظارات عموم از کایروتراپی هستند. برای انجام سرما درمانی روش‌های بسیاری وجود دارند. انتخاب روش مناسب به اینکه کدام قسمت از بدن باید سرد شود و نوع آسیبِ موجود بستگی دارد. هر چیزی که یخ خرد شده یا ریز شده را در خود نگه دارد کیسه یخ نامیده می‌شود. کیسه یخ می‌تواند یک کیسه پلاستیکی، یک حوله یا یک کیسه‌ی یخ آماده باشد. کیسه یخ بهتر و طولانی‌تر از مواد و ژل‌های شیمیایی تجاری یا منجمد می‌تواند بافت‌های نرم زیرین را سرد کند. در صورت نیاز می‌توان کیسه یخ را توسط بانداژ یا نوارهای مخصوص روی محل ثابت کرد.

روش‌های انجام سرما درمانی


برای انجام سرما درمانی چندین روش وجود دارد که عبارتند از:

حمام یخ را می‌توان به راحتی با استفاده از یک ظرف که تا نیمه از یخ و آب پر است تهیه کرد. اندازه‌ و عمق ظرف مورد نیاز به قسمت تحتِ درمان بستگی دارد. استفاده از حمام یخ برای درمان قسمت‌های استخوانی بدن همچون پا، مچ پا، دست و آرنج بهترین روش است. استفاده از حمام یخ بلافاصله پس از وارد شدن آسیب و فرو بردن تمام قسمت آسیب دیده در یخ به اندازه‌ی استفاده از کیسه یخ و باند فشاری موثر نیست زیرا در حمام یخ هیچ فشاری به محل آسیب وارد نمی‌شود. بستن مچ پا قبل از فرو بردن آن در حمام یخ نیز مانع سرد شدن کافی محل آسیب می‌شود.

ماساژ یخ

می‌توان از یخ برای ماساژِ محل آسیب استفاده کرد. معمولا یخ‌های مکعبی با دسته (مانند چوبهای آب نبات) منجمد می‌شوند. این روش برای عضلات و قسمت‌های بزرگِ آسیب دیده بهترین روش است.در این روش باید با یخ به بالا و پایین عضله‌ی آسیب دیده ضربه زد. یکی از مضرات این ماساژ این است که یخ مدت کمی با هر قسمت در تماس است. پس از این ماساژ، محل آسیب در معرض هوا قرار گرفته و تاثیر سرد کردن بافت کاهش می‌یابد. اما بی حس کردن محل توسط یخ بسیار مفید است زیرا حرکت یخ روی محل باعث تحریک گیرنده‌های مکانیکی عضلات می‌شود.

بسته‌های ژل

این بسته‌ ژل‌های تجاری دارای یک ماده ژلاتینی هستند که تا زمان مورد نیاز در فریزر به صورت منجمد نگه داشته می‌شوند. نمونه‌های بهترِ آنها دارای نوعی ماده ضد انجماد هستند که مانع انجماد کامل ژل شده و باعث می‌شود که ژل بتواند شکل اعضای بدن را به خود بگیرد. این ژل‌ها برای استفاده در کلینیک مناسب هستند زیرا قابل استفاده‌ی مجدد بوده و به اندازه‌ی کیسه‌‌های یخ ‌به هم ریختگی و شلوغی ایجاد نمی‌کنند. اما زمانی که این ژل‌ها از فریزر خارج می‌شوند، فورا ذوب می‌شوند و بنابراین برای استفاده در زمین بازی مناسب نیستند. همچنین باید توسط یک حوله یا لباس روی پوست قرار داده شوند تا سرمازدگی ایجاد نشود.

کیسه‌های سرد کننده‌ی شیمیایی

کیسه‌های سرد کننده ی شیمیایی، کیسه‌هایی یکبار مصرف هستند که در آنها فشار و پارگی کیسه‌ی اصلی باعث آزاد شدن یک ماده شیمیایی شده و این ماده واکنشی ایجاد می‌کند که دمای کیسه را پایین می‌آورد. این کیسه‌‌ها دما را آنقدر پایین نمی‌آورند که دمای بافت کاهش چشمگیری پیدا کند. اما با این حال، برای مصارف اورژانسی مفید هستند. هر گونه نشتی از بسته باعث سوختگی شیمیایی می‌شود.

اسپری‌های واپوکولانت زمانی که در تماس با پوست قرار گیرند، سریع تبخیر می‌شوند. هم زمان با این تبخیر، گرمای پوست نیز از بین می‌رود. تاثیر سرد کنندگی این اسپری‌ها بسیار سطحی است و بنابراین کارآیی محدودی دارند.

کرایوکاف

کرایوکاف دستگاهی متشکل از یک مخزن پر از آب یخ و ‌آستین‌های نایلونی است که محل آسیب دیده را در آن قرار می‌دهند. آب یخ در کاف جریان می‌یابد تا بخش آسیب دیده‌ را سرد کند. تانک باید بالا باشد تا آب بیشتری در کاف جریان یافته و فشار وارده به محل آسیب افزایش یابد. به این ترتیب، فشار نیز به محل آسیب وارد می‌شود. برای سرد کردن آبِ موجود در کاف، تانک پایین آورده می‌شود تا آب مجددا در کاف جریان یافته و در آنجا دوباره با آب یخ ترکیب شود. سپس تانک دوباره بالا می‌رود تا کاف را پر کند. کرایوکاف باعث ایجاد سرما و فشار کافی شده و روشی نسبتا آسان و قابل استفاده‌ی مجدد است. می‌توان کاف‌هایی با شکل‌ها و اندازه‌های مختلف خریداری کرده و از آنها برای تمام قسمت‌های بدن استفاده کرد.

زمانی که آسیبی به پوست وارد می‌شود، باید از روش RICE استفاده کرد. به منظور جلوگیری از عفونت، یخِ مورد استفاده باید با داروی ضدعفونی کننده مخلوط شود. در یک فنجان پلاستیکی، آب مقطر یا آب جوش را با بتادین ۱۰٪ و لیدوکائین ۲٪ ترکیب کنید. یک چوب آب نبات یا چیزی مشابه را با یک نوار بسته، آن را در وسط فنجان قرار داده و سپس آن را فریز کنید. در هنگام نیاز، یخ را حدود ده دقیقه با حرکت عقب و جلو روی پوست کشیده و سپس محل را با استفاده از یخ به روش معمول درمان کنید.

اثرات کرایوتراپی


کرایوتراپی یا سرما درمانی هم بلافاصله بعد از آسیب و هم در مرحله توانبخشی اثراتی به جا می‌گذارد.

دلیل اینکه استفاده از یخ می‌تواند درد را کاهش دهد مشخص نیست. تئوری‌های زیادی در این مورد وجود دارد و ممکن است ترکیب برخی مکانیسم‌های پیشنهادی باعث تسکین درد شوند. برخی از مکانیسم‌های احتمالی تسکین دهنده‌ی درد عبارتند از:

  • سرما باعث کاهش انتقال عصبی در فیبرهای درد می‌شود.
  • سرما باعث کاهش فعالیت انتهای آزاد عصبی می‌شود.
  • سرما آستانه درد را بالا می‌برد.
  • سرما باعث ترشح اندورفین می‌شود.
  • حس سرما بر احساس درد غلبه می‌کند. این حالت را نظریه کنترل دروازه درد می‌نامند.
  • سرما باعث کاهش خون ریزی و تورم می‌شود.
  • یخ با سرد کردن سطح پوست و بافت‌های زیرین، باعث تنگی عروق خونی، یا وازوکانستریکشن می‌شود.

وازوکانستریکشن منجر به کاهش خون رسانی به محل و در نتیجه کاهش تورم می‌شود. پس از چند دقیقه، عروق خونی دوباره باز شده و خون به محل می‌رود. پس از این مرحله، یک مرحله وازوکانستریکشن دیگر وجود دارد- این فرآیند تنگی و سپس گشادی و خون رسانی را واکنش شکار (hunting response) می‌نامند.هرچند پس از مراحل ذکر شده، هنوز خون به محل می‌رسد اما تورم تا حد زیادی کاهش یافته و اگر یخ استفاده نمی‌شد مقدار تورم خیلی بیشتر بود. کاهش تورم باعث افزایش حرکت عضلات و کاهش مشکلات عملکردی ناشی از آسیب می‌شود. همچنین تورم ناشی از پاسخ التهابی نیز باعث افزایش فشار به بافتِ مربوطه و دردِ بیشتر می‌شود. این درد در اثر ترشح برخی مواد شیمیایی در خون در هنگامِ آسیبِ بافت تشدید می‌شود- بنابراین وازوکانستریکشن ایجاد شده در هنگام کاربرد یخ، درد را نیز کاهش می‌دهد.

گرفتگی عضلات معمولا پاسخ بدن نسبت به درد است. عضلات اطراف محل آسیب دیده برای محافظت از آن محل، منقبض می‌شوند. این را محافظت عضلانی می‌نامند و هدف از آن، ممانعت از وارد شدن آسیب بیشتر به محل است. بنابراین، یخ که برای کاهش درد مفید است، در کاهش گرفتگی عضلات نیز موثر خواهد بود. همچنین تصور می‌شود برخی گرفتگی‌های عضلانی که نه در اثر آسیب، بلکه در اثر استفاده بیش از اندازه از عضله یا عدم تعادل مایعات یا الکترولیت‌ها به وجود آمده‌اند نیز با سرما درمانی کاهش می‌یابند. علت این کاهش کاملا مشخص نیست اما احتمال داده می‌شود که یخ سرعت هدایت اعصاب حسی و حرکتی و همچنین فعالیت سلول‌های دوک عضلانی که مسئول حفظ تون عضلانی هستند را کاهش داده و باعث کاهش فعالیت حرکتی می‌شود.

یخ با کاهش متابولیسم سلول‌ها، اکسیژنِ مورد نیاز سلول‌ها را کاهش می‌دهد. بنابراین زمانی که جریان خون از طریق وازوکانستریکشن محدود شد، خطر مرگ سلولی در اثر نیاز به اکسیژن، که نکروز سلول‌های ثانویه نامیده می‌شود، نیز کاهش می‌یابد.

روش‌های بسیار و مناسبی برای کاهش حرارت بدن در حین ورزش در یک محیط گرم وجود دارد. یک روش ساده استفاده از یک کیسه سرد دور گردن یا پیشانی در حین ورزش است (مانند زمانی که به دلایلی حوله‌ی گرم را روی پیشانی قرار می‌دهیم). روش تخصصی‌تر شامل استفاده از جلیقه‌ای، مانند جلیقه‌ی دورا کلد (Dura-Kold) است که در زمان استراحت بین ورزش پوشیده شده و خیلی سریع دمای بدن را کاهش می‌دهد. وجود پنکه در اطراف زمین بازی و ایستادن بازیکنان روبروی آن در زمان استراحت نیز می‌تواند دمای بدن را کاهش دهد.

اگر تبخال‌ها و تاول‌ها زود تشخیص داده شوند، استفاده از یخ می‌تواند احتمال پیشرفت آنها را کاهش دهد. به محض اینکه فرد متوجه تبخال زخم یا تاول شد، دو سوم از یک یخ مکعبی را در کیسه‌ای پارچه ای یا پلاستیکی قرار داده و آن را مستقیما روی پوست قرار داده و اجازه دهد یخ بیش از دو ساعت در محل بماند. روش دیگر این است که از یک سطل آب یخ برای تاول‌های دست‌ها، پاها، و آرنج‌ها استفاده کند (دست، پا یا آرنج را ده دقیقه در سطل حاوی آب یخ قرار دهد).

آموزش ماساژ ورزشی کمر و شانه و فواید آن برای عضلات ورزشکار

آموزش ماساژ ورزشی کمر و شانه و فواید آن برای عضلات ورزشکار

ماساژ ورزشی یک روش محبوب برای درمان آسیب دیدگی‌های مربوط به بافت نرم است. ماساژ منظم ورزشی همچنین بخشی از استراتژی پیشگیری از آسیب دیدگی بسیاری از ورزشکاران است. ما تکنیک‌های ماساژ ورزشی ساده را برای بخش‌های مختلف بدن نشان داده و فواید و اثرات ماساژ و همچنین مضرات آن هنگامی که ممکن است مناسب نباشد را در ادامه توضیح می‌دهیم.

مزایا و اثرات ماساژ


ماساژ ورزشی می‌تواند نقش مهمی در زندگی هر یک از ورزشکاران مرد یا زن بازی کند، چه دچار آسیب دیدگی شده باشند و چه سالم باشند. ماساژ دارای تعدادی مزایای جسمی، فیزیولوژیکی و روانی است. ماساژ ورزشی می‌تواند به حفظ بدن در شرایطی که به طور کلی بهتر است کمک نماید، از آسیب و از دست دادن تحرک جلوگیری کند، آسیب دیده را درمان و تحرک را به بافت عضلانی بازگرداند، موجب افزایش عملکرد گردد و به صورت کلی زندگی حرفه‌ای شخص را بهبود دهد.

اثرات فیزیکی


  • پمپاژ: حرکات تحریک کننده در ماساژ موجب مکیدن مایع از طریق رگ‌های خونی و عروق لنفاوی می‌شود. با افزایش فشار در برابر تحریک، خلاء در پشت ایجاد می‌شود. این روند به خصوص در بافت عضلانی سفت یا آسیب دیده بسیار مهم است، زیرا عضلهٔ سفت شده خون را مانند یک اسفنج فشار می‌دهد و بافت را از مواد مغذی حیاتی و انرژی برای ترمیم پر می‌کند.
  • افزایش نفوذ پذیری بافت: ماساژ عمیق باعث می‌شود منافذ در غشاهای بافت باز شود تا مایعات و مواد مغذی از طریق آن عبور کنند. این روند کمک می‌کند تا مواد زائد مانند اسید لاکتیک دفع شوند و عضلات را تشویق کند تا اکسیژن و مواد مغذی را جذب کند که به آنها کمک می‌کند سریعتر عمل کنند.
  • کشش: ماساژ می‌تواند بافت‌هایی را کشش دهد که نمی‌توانند با روش‌های معمول کشیده شوند. دسته‌های فیبرهای عضلانی به صورت طولی و از کناره‌ها کشیده می‌شوند. ماساژ همچنین می‌تواند غلاف یا فاسیایی که عضله را احاطه کرده است، بکشد، بنابراین هر نوع فشار و تنش روی عضله را از بین خواهد برد.
  • از بین بردن جای زخم : بافت اسکار ناشی از آسیب‌های قبلی یا تروما است و می‌تواند عضله، تاندون‌ها و رباط‌ها را تحت تأثیر قرار دهد. این امر می‌تواند به ایجاد بافت‌هایی غیر قابل انعطاف که مستعد آسیب و درد هستند، منجر شود.
  • بهبود الاستیکیتی بافت: تمرینات ورزشی سخت می‌توانند بافت‌ها را سخت و غیر الاستیک کنند. این یکی از دلایلی است که تمرینات سخت نمی‌توانند پیشرفتی را در فرد ایجاد کنند. ماساژ کمک می‌کند با کشش بافت‌ها این حالت را تغییر دهید.
  • باز کردن گردش خون: ماساژ ورزشی همانند خود تمرینات ورزشی جریان خون را به بافت‌ها افزایش می‌دهد. آن چه ماساژ انجام می‌دهد باز کردن یا اتساع عروق خونی است و با این کار بافت را قادر می‌سازد مواد مغذی راحت‌تر عبور کنند.

اثرات فیزیولوژیکی


  • کاهش درد: تنش و مواد زائد موجود در عضلات اغلب می‌توانند باعث بروز درد شوند. ماساژ از طریق راه‌های بسیاری از جمله آزاد شدن اندورفین‌های بدن درد را کاهش می‌دهد.
  • آرامش: عضلات از طریق گرمای تولید شده، گردش و کشش ریلاکس می‌شوند. گیرنده‌های مکانیکی که حس لمس، فشار، طول بافت و گرما را تحریک می‌کنند باعث رفلکس ریلاکسیشن می‌شوند.

اثرات روانشناختی


  • کاهش اضطراب: از طریق اثرات ذکر شده در بالا آرامش القا می‌شود به طوری که سطح اضطراب کاهش می‌یابد.
  • تقویت و روحیه بخشی: اگر ماساژ با حرکات سریع مانند آنچه که قبل از یک رویداد اتفاق می افتد، انجام شود، این امر می‌تواند روحیه بخش باشد.

تکنیک‌های میوفاسیال


تکنیک‌های میوفاسیال

فاسیا یک بافت همبند است که گاهی اوقات به عنوان نوارهای فیبوزی شناخته می‌شود که تمام ماهیچه‌ها، تاندون‌ها، رباط‌ها، استخوان‌ها و اندام‌های بدن را احاطه کرده است. فاسیا از یک شبکه لوله‌های توخالی تشکیل شده از کلاژن و الاستین ایجاد شده است. فاسیا بسیار قوی، انعطاف پذیر و پویا است و بنابراین به خوبی به کشش پاسخ می‌دهد. فاسیا در نتیجهٔ آسیب فیزیکی و عاطفی و وضعیت نامناسب الاستیسیتی خود را از دست می‌دهد. این روند باعث سخت شدن فاسیا و کاهش انعطاف پذیری کلی فاسیا و عضله‌ای می‌شود که آن را احاطه کرده است. رهاسازی میوفاسیال یک تکنیک است که توسط بسیاری از درمانگران ماساژ ورزشی برای کشش فاسیا استفاده می‌شود. معمولاً درمانگر با استفاده از دست یا گاهی اوقات فقط انگشتان در هنگام درمان مناطق کوچک نیروها را در جهت‌های متفاوتی اعمال می‌کند، به آرامی شروع می‌کند و به تدریج نیرو را افزایش می‌دهد، به طوری که فرد احساس می‌کند که بافت‌ها آرام می‌شوند. مناطق بزرگتر ممکن است با استفاده از ساعد درمان شوند. هنگامی که درمانگر احساس کند که منطقه کاملاً ریلاکس شده است، شروع به درمان ناحیه بعدی خواهد کرد. این فرم درمان بسیار ملایم است و صدمه‌ای نمی‌رساند. بسیاری از بیماران این ماساژ را کاملاً آرامش بخش می‌یابند. در زمان رهاسازی میوفاسیال روغن یا کرم استفاده نمی‌شود، زیرا این امر باعث می‌شود که چسبندگی پوست صورت گیرد.

رهاسازی میوفاسیال می‌تواند به طور مؤثر در درمان بسیاری از شرایط مختلف مورد استفاده قرار گیرد، از جمله:

  • فیبرومیالژیا
  • سندرم خستگی مزمن
  • درد پشت
  • وضعیت ضعیف
  • سندرم تونل کارپال
  • سردرد
  • آرنج تنیس بازان
  • آرتروز
  • اسکولیوز
  • آسیب شدید و ناگهانی

رهاسازی خود به خود میوفاسیال

رهاسازی خود به خود میوفاسیال را نیز می‌تواند با استفاده از یک قطعه از تجهیزات شناخته شده به عنوان رولر فوم انجام داد. بیمار وزن خود را بر روی رولر فوم قرار می‌دهد و به آرامی گروه عضلانی هدف را به بالا و پایین حرکت می‌دهد تا یک کشش را اعمال کند. اگر یک منطقه دردناک احساس شود، بیمار به مدت 30 تا 60  ثانیه استراحت داده می‌شود. استفاده از این روش در خانه بین درمان‌های حرفه‌ای می‌تواند به بهبود اثربخشی درمان کمک کند. این روش اغلب در دسته عضلانی ایلیوتیبیال در طول قسمت بیرونی ران استفاده می‌شود.

ماساژ بخش فوقانی پشت


ماساژ بخش فوقانی پشت

تکنیک‌های پایه ماساژ ورزشی برای بخش فوقانی پشت و گردن اغلب برای درمان گردن درد و درد عضلانی استفاده می‌شوند. در ادامه برخی موارد تنها جهت اطالاع ارائه شده‌اند. توصیه می‌کنیم جهت انجام ماساژ ورزشی به دنبال مشاوره حرفه‌ای باشید.

تکنیک 1: افلئوراژ

افلئوراژ یکی از تکنیک‌های ملایم ضربه‌ای است که در آن از کل دست استفاده می‌شود. هدف این است که بخش وسیعی از سطح را با حرکات سبک و ملایم پوشش داد. به محض پیشرفت ماساژ فشار می‌تواند به تدریج افزایش یابد. افلئوراژ باید در ابتدای هر ماساژ برای گرم کردن منطقه مورد استفاده قرار گیرد، روغن را روی ناحیه پخش کرده و عضلات فرد ورزشکار را قبل از تکنیک‌های عمیق‌تر ریلاکس کنید. با استفاده از دست به آرامی، اما به طور محکم از پایین به بالای کل گردن ضربه‌هایی وارد نمایید. همیشه به سمت قلب به سمت بالا حرکت کنید، زیرا این مسیر جریان خون است. راه‌های دیگر می‌تواند به رگ‌ها آسیب برساند. سپس دستها را به آرامی بیرون از پشت قرار داده و در تماس با آنها نگه دارید، اما فشار وارد نکنید. تمام این حرکات را تکرار کنید تا بتوانید تا آنجا که ممکن است سطح پشت را پوشش دهید. این روش را برای حدود 3 تا 5 دقیقه تکرار کنید، به تدریج فشار عمیقتری با ضربه‌های بالاتر ایجاد کنید.

تکنیک 2: پتریساژ

حرکات دایره‌ای را به قسمت بالای پشت و شانه اعمال کنید. هدف این است که تا حد امکان با دستان خود ناحیهٔ مورد نظر را پوشش دهید. این روش را برای 2 تا 5 دقیقه اعمال کنید.

تکنیک 3: فریکشن دایره‌ای به سمت بالای پشت

با انگشت شست به صورت دایره‌های کوچک در قسمت قفسه سینه یا قسمت بالای پشت ماساژ دهید همانند روشی که برای ماساژ قسمت پایینی پشت اعمال کردید. برای یک ماساژ عمیق حرکات دایره‌ای را با یک انگشت شست در هر طرف در یک زمان اعمال کنید.

تکنیک 4:  ماساژ در زیر تیغه شانه

یکی از دست‌های متقاضی را روی قسمت پایین پشت او قرار دهید تا تیغه شانه کمی بالا بیاید. دست خود را زیر جلوی شانه قرار دهید تا آن را به جلو بکشید و آن را بلندتر کنید. با استفاده از انگشت شست دیگر، فشار آهسته و مداومی را در اطراف و در زیر تیغه شانه اعمال کنید. این روند را 2 تا 5 بار تکرار کنید.

تکنیک 5: ماساژ روتاتورهای جانبی شانه

با استفاده از انگشت شست، فشار آهسته و مداومی به عضلاتی که شانه را به سمت بیرون روی قسمت پشتی شانه می‌چرخانند، اعمال نمایید. از نقطه درونی (نزدیک‌ترین نقطه به ستون فقرات) شروع کنید و به سمت خارج حرکت کنید. این روند را 3 تا 8 بار تکرار نمایید.

تکنیک 6: ماساژ دایره‌ای عضلات روتاتور جانبی شانه

ماساژ دایره‌ای عضلات روتاتور جانبی شانه می‌تواند برای اعمال ماساژ دایره‌ای کوچک در امتداد طول عضله انجام شود.

تکنیک 7: ماساژ عضله تراپزیوس فوقانی

با استفاده از انگشت شست دوباره فشار آهسته و مداومی را در طول عضله تراپزیوس فوقانی وارد نمایید. اینکار را از شانه شروع کنید و به آرامی در طول شانه و گردن ماساژ را انجام دهید.

تکنیک 8:  ماساژ دایره‌ای عضله تراپزیوس

ماساژ دایره‌ای کوچکی را به عضله تراپزیوس فوقانی اعمال کنید. انگشت شست خود را با استفاده از دست دیگر تقویت کنید تا ضربات عمیق‌تر اعمال شوند.

تکنیک 9:  ماساژ دایره‌ای گردن

با انگشت و شست یک دست، ماساژ دایره‌ای کوچک به پشت گردن اعمال شود.

اتمام ماساژ

هر یک از تکنیک‌های فوق را می‌توان در صورت لزوم تکرار یا با روشی دیگر ترکیب نمود. ماساژ را با تکنیک‌های پتریساژ و در نهایت افلئوراژ ملایم (که ماساژ را با آن شروع کرده بودید) به اتمام برسانید.

کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.

تزریق پلاسمای غنی (PRP) به زانو: درمان درد آرتروز (ساییدگی مفاصل)

پلاسمای

پلاسمای تغلیظ شده خون با استفاده از خون شخص، باعث بهبودی صدمات دردناک در ناحیه زانو می‌شود. موافقان این روش درمانی معتقداند که پلاکت درمانی پیشرفته‌ترین روش درمانی برای صدماتی است که پیش از این بیمار را ناتوان می‌ساخت،. ضایعات دردناک زانو ناشی از آرتروز از این جمله است. در روش پلاسمای تغلیظ شده خون (PRP) که با عنوان پلاکت درمانی هم شناخته می‌شود، از اجزاء سازنده خون شخص، برای درمان آرتروز استفاده می‌کنند. پلاکت درمانی (PRP) روشی بی خطر است و معمولاً برای بیمار مزایای قابل توجهی مانند، بهبود خشکی، درد و تحرک دارد.

پلاسمای تغلیظ شده خون چیست؟


پلاکت‌های خون، قطعاتی از سلول‌های موجود در خون هستند و در رفع لخته خون کاربرد دارند. این پلاکت‌ها شامل انواع مختلف از پروتئین‌هایی هستند که به آنها فاکتورهای رشد می‌گویند. پلاکت درمانی، بر اساس این نظریه‌ شکل گرفت که این فاکتورهای رشد به فرآیند بهبودی کمک می‌کنند. در این روش غلظت بالایی از پلاکت های خود بیمار به منظور درمان  به شخص تزریق می شود. این پلاکت‌ها حاوی مقادیر بسیار زیادی از فاکتورهای رشد هستند که با روش درمان و بهبودی طبیعی، به بهبودی بافت کمک می‌کنند. هنگامی که غلظت بالایی از این فاکتورهای رشد به ناحیه آسیب دیده یا مفصل مبتلا به آرتروز تزریق می‌شود، روند بهبودی سرعت قابل توجهی می‌یابد.از پلاسمای تغلیظ شده خون در درمان بیماری زیر بهره می‌برند:

·         عدم پایداری و درد در مفاصل مختلف

·         آسیب دیدگی‌های بدن، از جمله زانو، شانه، آرنج و سایر مفاصل

·         آرتروز

·         تنگی کانال عصب مچ دست (سندروم تونل کارپال)

·         عارضه‌های همراه با درد مزمن

·         پیچ‌خوردگی و در رفتگی

درمان زانو با پلاسمای تغلیظ شده خون


هر چند این روش درمانی بسیار جدید است اما مطالعات اولیه نشان‌ می دهد که تأثیر بسیار زیادی در درمان زانو درد دارد.

پلاکت درمانی چگونه انجام می‌شود؟


پلاکت درمانی (PRP) شامل گرفتن نمونه اندکی از خون شخص و پردازش آن با سانتریفیوژ است که در همان جلسه درمانی انجام می شود. سانتریفیوژ دستگاهی است که با دور بسیار تند می‌چرخد. این دستگاه با چرخاندن نمونه خونی با سرعت بالا، باعث جداشدن لایه‌های سنگین‌تر و سبک‌تر خون می‌شود. پس از اتمام کار سانتریفیوژ، نمونه خونی شخص به دو بخش پلاسما زرد رنگ و شفاف که در بالای لوله آزمایش است (که بیشتر آن را آب و پروتئین‌های محلول تشکیل داده) و لایه غلیظ قرمز رنگ در پایین لوله آزمایش (سلول‌های خون) تقسیم می‌شود. در میان لایه پلاسما و لایه غلیظ قرمز رنگ، غلظت بسیار بالایی از پلاکت‌ها وجود دارد. این لایه تغلیظ شده پلاسما، بخشی از خون است که جمع‌آوری شده و برای تزریق از آن استفاده می‌شود. این فرآیند که در آن از خون شخص استفاده می‌شود، شامل جداسازی سلول‌های خونی از پلاسما است. با این کار تعداد پلاکت‌های خون افزایش یافته و  پس از آن  به پلاسما تزریق می‌شوند. بعد از تزریق،غلظت پلاکت‌های موجود در پلاسما بیشتر از حد معمول می‌شود و پزشک می‌تواند  آن‌ها را به ناحیه آسیب دیده تزریق نماید.

پلاکت درمانی

عمل تزریق ممکن است بسته به ناحیه تزریق و حساسیت مفصل، دردناک باشد. داشتن آرامش و کشیدن نفس عمیق می تواند در کاهش درد هنگام تزریق موثر باشد. مدت زمان تزریق 1 الی 2 دقیقه طول می‌کشد. شاید پس از تزریق، آن محل کمی حساس باشد، ولی نباید دردناک شود. ناحیه تزریق ممکن است در برخی از افراد کبود یا زخم  ‌شود. پلاکت درمانی با تزریق به ناحیه آسیب دیده انجام می‌شود. برای مثال، در عارضه آرنج تنیس بازان (تنیس البو) تزریق پلاکت‌ها در ناحیه تاندون باز کننده آرنج  که شایع‌ترین ناحیه است، تزریق می‌شود؛ در عارضه پلانتار فاشئیت (خار پاشنه)، تزریق در ناحیه صدمه دیده از پلانتار فاشئیت، یعنی پاشنه پا، انجام می‌شود. در مورد عارضه آرتروز، ناحیه صدمه دیده شامل تمام سطح هر دو مفصل می‌شود. برای درمان آرتروز مفصل با این روش، پلاکت‌ها در ناحیه صدمه دیده مفصل تزریق می‌شوند. به دلیل بسته بودن فضای مفصل، مایع PRP داخل مفصل باقی مانده و سطح آسیب دیده مفصل را می‌پوشاند. با این کار، پلاکت هایی که حاوی غلظت بالایی از هورمون‌های رشد هستند، بر مفصل تاثیر می گذارند.

تأثیر پلاکت درمانی بر آرتروز


به طور تقریبی نتایج تمام مطالعاتی که در زمینه تأثیر تزریق PRP بر آرتروز صورت گرفته، مثبت بوده و برای کسانی که تحت این درمان قرار گرفته‌اند کاهش درد و افزایش تحرک را به همراه داشته است. در مجموع 47 مطالعه در مورد تأثیر پلاکت درمانی بر آرتروز انجام شده است و تمام این مطالعات از اثر بخش بودن این درمان خبر داده اند. برخی از مطالعات نشان می دهند که 3 بار تزریق PRP با فاصله 1 ماه، اثربخشی بیشتر و نتایج طولانی‌تری نسبت به یک یا دو تزریق دارد.

ایمنی


روش پلاکت درمانی تا حد زیادی بی‌خطر است و تعداد معدودی از گزارشات خلاف این را نشان داده‌اند. با وجود این که در اکثر درمان‌های تسکین دهنده درد، از مواد درمانی مصنوعی استفاده می‌شود، ولی در این روش تنها خون خود شخص به کار می رود. بنابراین پلاکت درمانی در زمینه ایجاد حساسیت آلرژی خطر بسیار کمی دارد. شایع‌ترین عارضه این روش درمانی، ناراحتی در ناحیه تزریق برای مدت یک تا سه روز است. اما از آن جایی که تا چند روز پس از تزریق این مایع،  ناحیه تزریق دچار التهاب میشود پس احساس ناراحتی در ناحیه تزریق یک واکنش طبیعی است. در هر نوع تزریق احتمال عفونت نیز دور از ذهن نیست. همچنین  ممکن است که  بدن نسبت به ماده بی‌حس کننده‌ای که پیش از تزریق پلاسما در ناحیه آسیب دیده تزریق شده، واکنش آلرژیک نشان دهد.

نتایج پلاکت درمانی


پلاکت درمانی برای افراد مبتلا به آرتروز نتایج دراز مدتی دارد و باعث کاهش درد و افزایش تحرک آن ها می شود. معمولاٌ 3 جلسه درمانی مورد نیاز است تا پلاکت درمانی بیشترین اثر خود را بگذارد. تزریق پلاسما می تواند با فاصله 2 الی 4 هفته انجام شود.

اقدامات زیر در هفته‌های پس از تزریق می‌تواند باعث افزایش احتمال اثربخشی درمان شود:

·         از فعالیت‌های ورزشی شدید، به خصوص حرکاتی که وزن زیادی بر مفصل زانو وارد می‌کند، بپرهیزید.

·         از مصرف داروهای ضدالتهاب، مانند آسپرین و ایبوپروفن دوری کنید. این داروها می‌توانند با درمان تداخل پیدا کنند. افرادی که به مسکّن نیاز دارند می‌توانند با پزشک خود در مورد مصرف داروی دیگری مشورت کنند.

·         در چند هفته اول، به منظور پایدار کردن مفصل از آتل استفاده گردد. برخی از پزشکان توصیه می‌کنند به منظور برداشتن بار غیرضروری از روی زانو، از عصای زیر بغل استفاده شود.

·         برای کاهش تورم و درد از کمپرس یخ استفاده شود. شاید برای برخی افراد استفاده از پک سرد و برای برخی دیگر  پک گرم مفید باشد.

·         شب‌ها مفصل را بالاتر از بدن قرار دهید، در هنگام خواب زانو (یا مفصل آسیب دیده) را با چند بالشت بالاتر از بدن قرار دهید.

·         به تمام توصیه‌های پزشک عمل کنید.

در صورت تشدید تورم، افزایش درد، یا آسیب دوباره به مفصل، مانند زمین خوردن فوراً با پزشک خود تماس بگیرید. در کنار پلاکت درمانی، استفاده از ورزش درمانی نیز می‌تواند در بازیابی تحرک مفصل، کاهش خطر مصدومیت‌های بعدی، و جلوگیری از وخامت بیماری موثر باشد.اکثر افراد ورزش درمانی را یک تا دو ماه پس از درمان آغاز می‌کنند. تمام کسانی که از آمپول‌های پلاسمای تغلیظ شده استفاده می‌کنند باید در مورد مراجعات ورزش درمانی از پزشک خود سوال کنند. پلاکت درمانی راه ‌حلی با نتایج طولانی مدت برای آرتروز است. با اینکه پلاکت درمانی مزایای دراز مدتی دارد اما ممکن است که برخی از افراد در یک تا سه روز پس از تزریق، احساس ناراحتی داشته باشند. کاهش فعالیت بدنی پس از تزریق PRP، بهترین راه حل رفع این ناراحتی است  تا از بروز هرگونه ناراحتی بیشتر در ناحیه تحت درمان جلوگیری شود. گذاشتن یخ بر موضع تزریق، نه تنها مانع  از اثربخشی درمان نمی‌شود، بلکه در صورت وجود درد به تسکین درد نیز کمک می‌کند.عضو تحت درمان بایستی در روز تزریق استراحت کند و در صورت ادامه داشتن درد و ناراحتی، دو الی سه روز از انجام فعالیت‌های سنگین دوری کند تا از این طریق به فرآیند درمان کمک شود. معمولا نباید دو الی هفت روز پس از تزریق PRP  از داروهای ضد التهاب مانند آسپرین، ایبوپروفن، ناپروکسن استفاده شود، زیرا از لحاظ تئوری، ممکن  است این داروها باعث کاهش اثربخشی درمان شوند. معمولاً در کوتاه مدت، استفاده از استامینوفن (تیلنول) برای مدیریت ناراحتی یا درد عضو تحت درمان نسبت به داروهای ضد التهاب ارجحیت دارد.

چه کسانی نباید تحت درمان PRP قرار گیرند؟

افراد تحت درمان بیماری های سرطانی و یا افراد مبتلا به عفونت، نمی‌توانند از روش پلاکت درمانی استفاده کنند. بیماران مبتلا به ترومبوسیتوپنی (اختلال در پلاکت‌های خون) و کسانی که از داروهای رقیق کننده خون استفاده می‌کنند، می‌توانند از این روش درمانی بهره‌مند شوند ولی شاید نیاز باشد تا تغییراتی در روند درمانی این اشخاص ایجاد شود.

انواع تراکشن پوستی، استخوانی و اسکلتی در ارتوپدی و کاربرد آن ها

انواع تراکشن پوستی، استخوانی و اسکلتی در ارتوپدی و کاربرد آن ها

تراکشن، استفاده از نیروی کشش برای درمان اختلالات ماهیچه‌ای و اسکلتی است. در رشته پزشکی، تراکشن به استفاده از کشیدن آرام و آهسته بخشی از بدن که دچار دررفتگی یا شکستگی شده اشاره دارد. این کار اغلب با استفاده از طناب، قرقره و وزنه انجام می‌شود. این ابزار کمک می‌کند تا نیرویی به بافت اطراف ناحیه آسیب دیده وارد شود. تراکشن معمولاً برای بازوها و ساق پا و گردن ، ستون فقرات یا لگن به کار می‌رود. تراکشن برای درمان شکستگی‌ها، دررفتگی‌ها و اسپاسم عضلانی طولانی مدت بکار می‌رود و از ناهنجاری پیشگیری کرده یا اصلاح می‌کند. تراکشن می‌تواند کوتاه مدت باشد، مانند صحنه تصادف، یا دراز مدت باشد مانند زمانی که در بیمارستان از آن استفاده می‌شود.

هدف از انجام تراکشن

تراکشن چندین هدف را دنبال می‌کند:

  • دو انتهای شکستگی را با کشیدن اندام به یک موقعیت مستقیم، همتراز می‌کند
  • اسپاسم عضلانی را برطرف می‌کند
  • درد را کاهش می‌دهد
  • با شل کردن عضلات، فشار وارد شده بر انتهای استخوان را کاهش می‌دهد.

انواع مختلف تراکشن

دو نوع اصلی تراکشن وجود دارد که تراکشن اسکلتی و تراکشن پوستی هستند. نوع تراکشن بکار گرفته شده، بستگی به محل و ماهیت مشکل دارد.

تراکشن اسکلتی

تراکشن اسکلتی

تراکشن اسکلتی شامل قرار دادن پین ، سیم یا پیچ در استخوان شکسته شده است. پس از اینکه یکی از این وسایل وارد شد، وزنه‌ها به آن وصل می‌شود و استخوان می‌تواند کشیده شود تا در موقعیت صحیح قرار بگیرد. این نوع از جراحی ممکن است با استفاده از بیهوشی عمومی، نخاعی یا موضعی انجام شود تا در طول عمل دردی احساس نکنید. مقدار زمان مورد نیاز برای انجام تراکشن اسکلتی بستگی به این دارد که آیا این کار، آمادگی برای عمل نهایی است یا تنها جراحی است که برای بهبودی استخوان انجام می‌شود. تراکشن اسکلتی معمولاً برای درمان شکستگی استخوان فمور یا ران بکار گرفته می‌شود. همچنین روشی ترجیحی در زمانی است که به نیروی بیشتری نیاز است تا در ناحیه آسیب دیده وارد شود. این نیرو مستقیماً به استخوان اعمال شده، که بدین معنی است که وزن بیشتر با خطر کمتری برای آسیب به بافت نرم اطراف می تواند اضافه شود.

تراکشن اسکلتی هنگامی انجام می‌شود که نیروی کشنده بیشتری نسبت به چیزی که تراکشن پوستی تحمل می‌کند، مورد نیاز است؛ یا هنگامی که بخشی از بدن که به تراکشن نیاز دارد در جای خود قرار داده شده، از این رو تراکشن پوستی غیر ممکن است. تراکشن اسکلتی از وزنه‌های 11 تا 18 کیلوگرمی استفاده می‌کند.

تراکشن اسکلتی نیاز به انبر‌ها، پین‌ها یا پیچ‌هایی دارد که در استخوان قرار داده می‌شود، از این رو وزنه مستقیماً به استخوان وصل می‌شود. این یک عمل تهاجمی است که در اتاق عمل تحت بیهوشی عمومی، ناحیه‌ای یا موضعی انجام می‌شود.

قرار دادن صحیح پین‌ها برای انجام تراکشن موفق ضروری است. این پین می‌تواند چندین ماه در جای خود باقی بماند و باید تمیز نگه داشته شود تا از عفونت جلوگیری شود. هنگامی که این سخت افزار در جای خود قرار گرفت، قرقره‌ها و وزنه‌ها به سیم‌ها متصل شده تا کشش ممناسب و هم ترازی در اندام آسیب دیده فراهم آید.

انواع مخصوص تراکشن اسکلتی شامل تراکشن گردنی است که برای شکستگی‌های مهره گردن استفاده می‌شود؛ تراکشن فوقانی بازو برای انواع خاص شکستگی بالای بازو بکار می‌رود و تراکشن پین درشت نی ، برای برخی شکستگی‌های استخوان ران، مفصل لگن یا  لگن خاصره بکار گرفته می‌شود.

تراکشن پوستی

تراکشن پوستی

تراکشن پوستی کم تهاجمی‌تر از تراکشن اسکلتی است. اینکار شامل استفاده از اسپلینت ، پانسمان یا چسب‌ است که مستقیماً به پوست در زیر شکستگی قرار می‌گیرد. هنگامی که این وسایل در جای خود قرار گرفت، وزنه‌ها به آن بسته می‌شود. سپس ناحیه آسیب‌دیده بدن با استفاده از سیستم قرقره به تخت بیمارستان متصل شده تا به موقعیت درست کشیده شود. تراکشن پوستی هنگامی استفاده می‌شود که بافت‌های نرم مانند عضلات و تاندون‌ها نیاز به ترمیم داشته باشند. در طول تراکشن پوستی نیروی کمتری وارد می‌شود تا از آسیب یا جراحت پوست و دیگر بافت‌های نرم جلوگیری شود. تراکشن پوست به ندرت تنها درمان مورد نیاز است. به جای آن، معمولاً به عنوان روشی موقتی برای تثبیت استخوان شکسته تا زمانی است که درمان نهایی جراحی انجام شود.

تراکشن پوستی از وزنه‌های 2 تا 3 کیلوگرمی استفاده می‌کند که به طور غیر مستقیم به پوست متصل می‌شود و نیروی فشاری لازم را به استخوان وارد می‌کند. اگر تراکشن موقتی باشد، یا اگر تنها به یک نیروی کم و غیرمداوم نیاز باشد، پس تراکشن پوستی درمان مناسبی است. چون این درمان، روشی غیرتهاجمی است، معمولاً در اتاق بیمارستان انجام می‌شود.

وزنه‌ها با نوارهای چسب‌دار یا غیر چسبی یا با گیره، نوار یا دستبند متصل می‌شود. باید مراقب بود تا نوارها یا تسمه‌ها به اندازه کافی شل باشد تا از ورم جلوگیری کرده و به جریان خون اجازه دهد تا به بخشی از اندام که در آن سوی تراکشن قرار گرفته حرکت کند. مقدار وزنی که می‌تواند از طریق پوست اعمال شود، محدود است چون وزن بیش از حد به پوست آسیب زده و باعث پوسته پوسته شدن آن می‌شود.

انواع خاص تراکشن پوست بکار گرفته می‌شود تا مشکلات خاصی را درمان کند. تراکشن دانلوپ برای کودکان با شکستگی خاص بالای بازو بکار می‌رود، هنگامی که بازو باید در یک موقعیت انعطاف‌پذیر قرار بگیرد تا از ایجاد مشکلاتی در گردش خون و عصب اطراف آرنج خودداری شود. تراکشن لگن برای پایین ستون فقرات بکار می‌رود ، که دارای کمربندی است که در اطراف کمر بسته می‌شود. تراکشن پوستی باک که برای درمان آسیب‌های زانو یا دیگر شکستگی‌ها بکار می‌رود. هدف از این تراکشن این است که زانو را ثابت کرده و گرفتگی عضلات را کاهش دهیم.

تراکشن گردنی

تراکشن گردنی

در طول تراکشن گردن، یک بریس فلزی در اطراف گردن قرار داده می‌شود. این بریس سپس به یک هارنس یا تسمه یا وزنه متصل شده، که برای کمک به اصلاح ناحیه آسیب دیده بکار می‌رود. تراکشن گردن با استفاده از بیهوشی عمومی انجام می‌شود، بنابراین شما در تمام طول عمل خواب خواهید بود. تراکشن گردنی می‌تواند در موقعیت مختلف استفاده شود. ابتدا ممکن است برای کشش آرام عضلات گردن انجام می‌شود، از این رو گرفتگی عضلات کاهش یافته یا پیشگیری می‌شود. همچنین می‌تواند برای ثابت نگه داشتن ستون فقرات پس از آسیب به گردن بکار گرفته شود.

احتیاط

افرادی که از اختلالات پوستی رنج می‌برند یا کسانی که به نوارچسب حساسیت دارند، نباید تحت تراکشن پوستی قرار بگیرند، زیرا اعمال این تراکشن مشکل آنها را تشدید خواهد کرد. به همین ترتیب، اختلالات گردش خون یا رگ‌های واریسی می‌تواند با تراکشن پوست شدیدتر شود. افرادی که دچار التهاب استخوان (استئومیلیت) هستند، نباید تراکشن اسکلتی انجام دهند.

آماده‌سازی

عکس اشعه ایکس قبل از استفاده از تمامی انواع تراکشن انجام می‌شود و ممکن است در طول درمان نیز تکرار شود تا اطمینان حاصل شود که بخش های آسیب دیده در تراز و روند بهبودی مناسب قرار دارند. به این دلیل که وارد کردن این ابزارهای بستن در تراکشن اسکلتی، یک عمل جراحی است ، آزمایش‌های خون و ادرار قبل از عمل انجام می‌شود، و بیمار ممکن است با متخصص بیهوشی ملاقات کرده تا در مورد مشکلات سلامتی که ممکن است بیهوشی را تحت تاثیر قرار دهد، صحبت کند.

مراقبت پس از درمان

مراقبت پس از تراکشن پوستی شامل این موارد است که اطمینان حاصل شود تا اندام در تراز قرار گرفته، و از پوست مراقبت می‌شود تا دچار زخم و جراحت نشود. بیمار باید نسبت به هرگونه ورم یا سوزن سوزن شدن در اندام آگاه باشد، چرا که نشان دهنده این است که این اندام بیش از حد محکم بسته شده است.

 مراقبت پس از تراکشن اسکلتی پیچیده تر است . بیمار ممکن است برای یک دوره طولانی بی‌حرکت باقی بماند. ورزش‌های تنفس عمیق به او آموزش داده می‌شود تا عملکرد تنفسی او در طول این دورانی که فعالیت کمی دارد، حفظ شود. بیماران نیز تشویق می‌شوند تا  چند ورزش با محدوده حرکتی را در اندام آسیب ندیده بدن انجام دهند. به بیمار آموزش می‌دهند که چگونه از طناب استفاده کند.

خطرات

خطر اصلی مرتبط با تراکشن پوستی این است که این تراکشن بطور نادرست بکار گرفته شود و باعث آسیب شود یا پوست زخم شود. در تراکشن اسکلتی احتمال خطر بیشتری وجود دارد. التهاب استخوان در واکنش به وجود یک جسم خارجی در بدن ممکن است رخ دهد . در محل قرار دادن پین ممکن است عفونت ایجاد شود. اگر عفونت در مراحل اولیه تشخیص داده شود،  می‌تواند با آنتی بیوتیک درمان شود اما اگر شدید باشد، ممکن است نیاز باشد که پین خارج شود.

تمامی انواع تراکشن عوارض مرتبط با عدم تحرک دوره‌ای طولانی را دارند. این عوارض شامل ایجاد زخم بستر، کاهش عملکرد تنفسی، مشکلات ادراری و مشکلات گردش خون می‌باشد. گاهی اوقات، شکستگی‌ها درمان نمی‌شود. محدود شدن به تراکشن برای مدت طولانی ، ممکن است عوارض روحی را نیز به بیمار وارد کند.

کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.

دیسک گردن و خواب: بالش مناسب و بهترین حالت خوابیدن

دیسک گردن و خواب بالش مناسب و بهترین حالت خوابیدن

علت دیسک گردن چیست؟

کشف علت دقیق دیسک گردن سخت است. این مشکل اغلب به آرامی و بدون هیچ علت آشکاری شروع می‌شود. اما گاهی اوقات علت آن می‌تواند به موارد زیر خلاصه شود:

  • سن: دیسک گردن ممکن است به دلیل فرسایش، دچار بیرون زدگی شود.هنگامی که جوان هستیم، دیسک‌های ما مقدار زیادی آب در خود دارد. اما با گذشت زمان و همچنان که سن ما بالاتر می‌رود، مقدار این آب کاهش می‌یابد. آب کمتر در دیسک‌ها به این معنی است که آنها ممکن است انعطاف کمتری داشته باشند. بدین معنی که وقتی شما حرکت می‌کنید، می‌پیچید یا می‌چرخید احتمال پارگی یا فتق نیز بیشتر می‌شود. در افراد بزرگسال، با فشار کمی احتمال پارگی دیسک وجود دارد.
  • ژنتیک: بیرون زدگی دیسک نیز می‌تواند ارثی باشد.
  • حرکت: حرکات ناگهانی و ناجور می‌تواند باعث دیسک شود.
  • کشیدگی ناگهانی: اگر جسم سنگینی را بلند کرده یا بدن خود را با سرعت شدید پیچانده یا بچرخانید، ممکن است باعث آسیب به دیسک شوید.

علائم دیسک گردن چیست؟

  • بی‌حسی یا سوزن سوزن شدن در شانه یا بازو که ممکن است تا انگشتان دست نیز کشیده شود
  • ضعف در دست یا بازو

اگر فشار زیادی به نخاع وارد شود، ممکن است علائم شدیدتری ایجاد شود که شامل:

  • سکندری خوردن یا بی دست و پا راه رفتن
  • سوزش یا حس شوک که از بدن تا پاها کشیده می‌شود
  • مشکلاتی در استفاده از دست‌ها یا بازوها برای مهارت‌های حرکتی کوچک
  • از دست دادن تعادل و هماهنگی بدن

چرا حالت خوابیدن اهمیت دارد؟

یادگیری حالت خوابیدن با وجود دیسک گردن که همچنین به نام فتق دیسک گردن نیز شناخته می‌‌شود، می‌تواند به کاهش درد پشت کمک کند. ابتدا مشخص کنید که چه حالتی برای بدن شما بهتر است و همچنین چندین حالت مختلف خواب را امتحان کنید. زمانی که شما تصمیم گرفتید که کدام حالت خوابیدن مناسب شما است، می‌توانید با انتخاب تشک، بالش‌ها و تخت خواب ، خواب بسیار راحتی داشته باشید. پزشک ممکن است آرامبخش عضلانی برای شما تجویز کند و داروهای مسکن را پیشنهاد دهد تا قبل از رفتن به تخت خواب مصرف کنید. این داروها ممکن است به شما کمک کنند تا خواب راحت ‌تری داشته باشید که برای کاهش درد و فراهم آوردن فرصتی برای بهبود دیسک ضروری است.

حالت مناسب خوابیدن

خوابیدن به پهلو باعث کاهش درد می‌شود

هنگامی که دچار دیسک گردن می‌شوید، خوابیدن به پهلو می‌تواند بهترین گزینه باشد. سعی کنید به حالت جنینی با بالشی بزرگ  بخوابید، تا هنگامی که به پهلو خوابیده‌اید، وزن شما را حمایت کند. اینکار باعث کاهش مقداری از درد ناشی از دیسک گردن می‌شود. استفاده از بالش بزرگ باعث می‌شود که ستون فقرات و بدن شما در حالت خوابیده به پهلو همتراز قرار بگیرند.‌

اگر دچار دیسک گردن هستید، به روی شکم نخوابید. خوابیدن به روی شکم بدترین حالت است، حتی اگر کمر شما سالم باشد. حالت خوابیدن روی شکم باعث می‌شود که انحنای طبیعی ستون فقرات شما صاف شده و فشار بیشتری به عضلات کمر شما وارد کند. اگر شما فتق دیسک دارید، پس مطمئین شوید که به هیچ وجه روی شکم نمی‌خوابید.

سعی کنید که به پشت بخوابید و بالشی را زیر زانو قرار دهید

خوابیدن به پشت در حالی که زانوهای شما کمی خم شده و با یک بالش نرم حمایت می‌شود، بهترین حالت خوابیدن برای کسانی است دچار دیسک گردن هستند. این حالت فشار را از پایین ستون فقرات شما کاهش می‌دهد، که باعث می‌شود بیشترین مقدار بهبودی دیسک در هنگام خواب ایجاد شود. ‌یک بالش با سایز متوسط در زیر زانوهای خود قرار دهید تا آنها را حمایت کند. همچنین می‌توانید با قرار دادن یک یا چند بالش در زیر پاشنه پا، کمی آنها را بالا بیاورید.

تجربه هر فرد از پارگی و فتق دیسک گردن متفاوت است. یک حالت خوابیدن که برای فردی مناسب است ، ممکن است برای دیگری مناسب نباشد. حالت‌های مختلف خوابیدن را امتحان کرده، و حالتی را که در آن کمترین درد را دارید، انتخاب کنید. اگر نیمه شب بیدار شدید و در حالتی متفاوت قرار داشتید، سعی کنید به حالت خواب جدیدتان برگردید.

انتخاب تخت خواب و بالش

یک تشک که سفتی متوسطی دارد باعث می‌شود که حالت بدن هنگام خواب خنثی باشد. اگر دچار پارگی دیسک گردن هستید، ممکن است بخواهید که از تشک بسیار سفت استفاده نکنید. تشک بسیار سفت ممکن است بیش از حد سفت بوده و باعث ایجاد  فشار اضافی روی ستون فقرات شود. از تشک‌هایی که دارای چندین لایه است و از موادی مانند پلی اورتان تهیه شده است خودداری کنید،  چرا که برای افرادی که دیسک گردن دارند، بیش از حد نرم است.

از تخت قابل تنظیم استفاده کنید تا فشار روی ستون فقرات را کاهش دهد

در بسیاری از افراد که از دیسک گردن رنج می‌برند ، دراز کشیدن نیز بسیار دردناک خواهد بود. اگر احساس کردید که صاف خوابیدن برای شما دردناک است، خوابیدن روی یک تخت قابل تنظیم را امتحان کنید. یک تخت قابل تنظیم می‌تواند برای بالا بردن شما تنظیم شود، فشار و درد ستون فقرات را کاهش می‌دهد. اگر با تنظیم حالت خواب خود روی این نوع تخت خواب دچار مشکل هستید، سعی کنید حداقل هر شب چند ساعت روی آن بخوابید. تعداد ساعت خواب روی تخت قابل تنظیم را کم کم افزایش دهید تا زمانی که با خوابیدن روی آن احساس راحتی داشته باشید.

سعی کنید روی یک صندلی راحتی بخوابید تا فشار را کاهش دهید

اگر دچار پارگی یا فتق دیسک  گردن هستید، خوابیدن روی صندلی که خم میشود، بسیار خوب است . چون صندلی راحتی باعث بالا رفتن بالا تنه شما می‌شود، می‌تواند به کاهش مقداری از فشار روی قسمت پایین ستون فقرات کمک کند. اگر حالت‌های دیگر خوابیدن برای شما مناسب و راحت نبود، می‌توانید از صندلی راحتی استفاده کنید. اگر همچنان تمایل دارید که در اتاقی که همسرتان خوابیده بمانید ، می‌توانید صندلی را به آن اتاق انتقال دهید.

از بالشی استفاده کنید که گردن شما را حمایت کند و در حالت صاف نگه دارد

بالشی که طراحی شده تا گردن شما را حمایت کند، به عنوان بالش طبی مخصوص دیسک گردن شناخته می‌شود، باعث می‌شود که گردن شما در حالتی صاف قرار گرفته و استراحت کند. این بالش فشار نخاعی را در دیگر نواحی مانند کمر کاهش می‌دهد.

بالشی را بین زانوها قرار دهید تا فشار نخاع را کاهش دهید

اگر به پهلو می‌خوابید، بالشی را بین زانوهای خود قرار دهید. اینکار می‌تواند راحتی بیشتری را فراهم کرده و مقداری از فشار روی ستون فقرات را کاهش دهد. سعی کنید از یک بالش کوچک از جنس پلی اورتان استفاده کنید که شکل آن با حالت بدن شما تغییر می‌کند.

بهبود خواب خوب شبانه

اگر به دیسک گردن مبتلا هستید، احتمالاً درد شدیدی که در طول شب افزایش می‌یابد را تجربه کرده‌اید. اگر زمانی که خسته نیستید به تخت خواب بروید، خوابیدن را برای شما سخت تر خواهد کرد، و این کار ممکن است باعث تشدید درد ستون فقرات شما شود. سعی کنید تنها زمانی به تخت خواب بروید که خسته هستید.

نور منتشر شده از تلفن ، کامپیوتر و دیگر وسایل الکترونیک می‌تواند باعث شود بدن شما تصور کند که هنوز در طول روز قرار دارد. اینکار باعث می‌شود که به سختی به خواب بروید. سعی کنید که تمامی وسایل را نیم ساعت قبل از خواب خاموش کنید.

داشتن فعالیت جسمی در طول روز می‌تواند به شما کمک کند تا خواب بهتری در طول شب داشته باشید. اگر شغلی دارید که نیاز به نشستن طولانی دارد، سعی کنید در طول روز از جا بلند شوید، در اطراف ساختمان یا حتی محل کار خود کمی قدم بزنید. همچنین سعی کنید که در اکثر روزها حداقل 30 دقیقه فعالیت بدنی مانند پیاده روی، دوچرخه سواری یا شنا داشته باشید.

کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.

آب درمانی کمردرد: 12 حرکت برای تقویت عضله کمر در استخر

آب درمانی کمردرد12 حرکت برای تقویت عضله کمر در استخر+عکس

ورزش مداوم در تسکین کمردرد مؤثر می‌باشد، البته افرادی که مبتلا به کمردرد هستند بایستی ورزشهای کم‌تحرک و سبک انجام دهند تا فشاری بر مهره‌های ستون فقرات یا دیگر مفاصل وارد نشود. آب‌درمانی باعث می‌شود که بدون وارد شدن فشار بر کمر بتوانید ورزش کنید. تحقیقات نشان داده‌اند که انجام حرکات ورزشی در آب که باعث تقویت عضلات پا، شکم و کفل می‌شوند و یا حرکاتی که باعث کشش عضلات ران، کمر و ساق پا می‌شوند در کاهش درد کمر مؤثر هستند.

علت ایجاد کمردرد چیست؟

دلایلی که می‌توانند باعث ایجاد کمردرد شوند در اینجا نام برده می‌شوند:

  • عارضه‌های مربوط به ستون فقرات
  • فتق دیسک بین مهره‌ای
  • دیسک کمر
  • بیماری تخریبی دیسک بین‌مهره‌ای
  • التهاب یا ساییدگی مفصل خاجی-خاصره‌ای
  • تنگی کانال نخاعی
  • بیرون‌زدگی دیسک گردن و درگیری ریشه اعصاب گردنی
  • لغزش مهره
  • تصادفات و آسیب‌دیدگیها
  • شکستگی ستون فقرات یا مهره‌ها
  • پیچ‌خوردگی یا کشیدگی
  • اسپاسم
  • التهاب مفاصل
  • آرتروز

روش‌های گوناگونی برای درمان و تسکین کمردرد وجود دارند و آب‌درمانی یکی از این راه‌ها می‌باشد.  با پزشک خود در این رابطه مشورت کرده و در صورت موافقت، از روشهای زیر استفاده کنید:

راه رفتن در آب

استفاده از کفشهای مخصوص راه رفتن در آب

استفاده از کفشهای مخصوص راه رفتن در آب

چنانچه حفظ تعادل در آب برایتان دشوار می‌باشد، از کفشهای مخصوص راه رفتن در آب استفاده کنید. این نوع کفشها را می‌توانید در بیشتر فروشگاههای بزرگ کفش یا فروشگاه مخصوص ابزار ورزشی تهیه کنید. دقت کنید که کفش باید دارای کشش مناسب بوده و پا در کفش کاملاً راحت باشد.

  • کفش‌های آبی برای استفاده در آب طراحی شده‌اند. هنگام استفاده آب وارد این کفشها شده و هنگام خارج شدن از آب به راحتی خشک می‌شود.
  • کف این کفشها دارای کشش و اصطکاک مناسبی است، درنتیجه شخص هنگام قدم برداشتن در استخر کنترل بیشتری بر راه رفتن دارد.

راه رفتن در طول استخر

راه رفتن در طول استخر

این تمرین را از قسمت کم‌عمق استخر آغاز کنید. به تدریج به قسمتهای عمیق‌تر بروید تا به قسمتی که آب تا قفسه سینه می‌آید برسید. درست مانند زمانی که روی زمین در حال پیاده‌روی هستید، در آب گام برداشته و قدم بزنید.

  • به نحوه گام برداشتن خود دقت کنید.
  • پشت خود را صاف نگه دارید.
  • از وزنه یا وسایل دیگر هنگام قدم زدن استفاده کنید.

تغییر در نحوه راه رفتن در آب

می‌توانید در استخر به سمت عقب نیز گام بردارید و البته مراقب برخورد با افراد دیگر نیز باشید. همچنین می‌توانید از پهلو نیز به سمت چپ یا راست حرکت کنید. انجام این حرکات به بهبود دامنه حرکتی کمک می‌کند.

  • سعی کنید که به قسمت عمیق‌تر نیز بروید. در صورتیکه نمی‌توانید شنا کنید از جلیقه نجات استفاده کرده یا از وسایل شناورسازی استفاده کنید.
  • برای راه رفتن در قسمتهای عمیق، بایستی دستان و پاهای خود را به گونه‌ای حرکت دهید که بدن شما به سمت جلو حرکت داده شود. می‌توانید از وسایل شناورسازی برای راحتی بیشتر استفاده کنید. برای استفاده از وسایل شناورسازی بایستی مانند زین اسب‌سواری آن را زیر بدن خود قرار دهید و حرکت کنید.

انجام تمرینات در وضعیت ثابت

نزدیک کردن زانو به سینه

نزدیک کردن زانو به سینه

برای انجام این حرکت نزدیک دیواره استخر بایستید. دست راست خود را برای حفظ تعادل به دیواره بگذارید. عمق آب بایستی تا قفسه سینه باشد.

  • پای راست خود را نزدیک دیواره استخر قرار دهید. وزن خود را روی پای راست خود انداخته و زانو را کمی خم کنید.
  • پای چپ را بالا آورده و زانو را خم کنید. تا آنجایی که می‌توانید پای خود را بالا بیاورید. اگر می‌توانید زانو را به سینه بچسبانید.
  • این حرکت را 5 بار برای هر پا تکرار کنید.

تمرین برای عضلات کفل

به سمت دیواره استخر بایستید. پشت خود را صاف نگه داشته و پای راست را به سمت پهلو بالا بیاورید. سپس پا را به حالت اول برگردانید. پای چپ بایستی سر جای خودش بماند.

  • هنگام انجام این حرکت نباید مچ پا را بچرخانید . بدون چرخش مچ پا بایستی پای خود را تا حد امکان بالا ببرید.
  • پا را بین 8 تا 10 بار بالا بیاورید یا تا حدی که خسته می‌شوید این حرکت را انجام دهید. سپس همین حرکت را برای پای دیگر نیز انجام دهید.
  • زمانی که پای خود را بالا می‌آورید نفس را به درون برده و زمانی که پا را به پایین می‌آورید نفس خود را بیرون دهید.

تمرین حرکت سوپرمن در استخر

تمرین حرکت سوپرمن در استخر

به سمت دیواره استخر بایستید و دستان خود را بر لبه استخر قرار دهید. به آرامی پشت خود را به سمت عقب کشیده و پاها مستقیم به صورت افقی قرار گیرند. بدن شما بایستی در این حالت شبیه پرواز سوپرمن باشد.

  • برای چندین ثانیه این وضعیت را حفظ کنید.
  • این حرکت را 5 تا 10 بار تکرار کنید.
  • مراقب باشید که هنگام انجام این حرکت به پشت خود بیش از حد فشار و کشش وارد نکنید.

حفظ تعادل روی یک پا

حفظ تعادل روی یک پا

حفظ تعادل یا حس موقعیت اندامهای بدن در سلامت کمر تأثیر زیادی دارد. هنگامی که در استخر ایستاده‌اید تلاش کنید تا روی یک پای خود بایستید. برای دشوارتر کردن این تمرین سعی کنید چشمان خود را ببندید.

  • این وضعیت را تا زمانی که احساس راحتی می‌کنید حفظ کنید.
  • این حرکت را 4 یا 5 بار تکرار کرده و سپس همین حرکت را برای پای دیگر نیز انجام دهید.

دوچرخه زدن زیر آب برای تقویت عضلات شکمی

دوچرخه زدن زیر آب برای تقویت عضلات شکمی

دوچرخه زدن در استخر می‌تواند باعث تقویت عضلات شکم شده و درنتیجه به تسکین کمردرد کمک می‌کند. آرنج‌های خود را بر لبه استخر گذاشته و نگاهتان به سمت جلو باشد. فاصله شما از کف استخر باید به اندازه‌ای باشد که هنگام انجام حرکت پاهایتان به کف استخر برخورد نکند.

  • پاهای خود را در حالیکه کمی به سمت جلو قرار دارند، مانند زمانی که در حال دوچرخه‌سواری هستید حرکت دهید. به این شکل که یک زانو را بالا آورده و پا را به صورت چرخشی حرکت دهید. در همین زمان پای دیگر بایستی همین حرکت را به طور متناوب انجام دهد.
  • می‌توانید این تمرین را به گونه‌ای انجام دهید که در آب حرکت کنید. برای این کار از دستان خود نیز استفاده کنید و به کمک پاهایتان در آب حرکت کنید. می‌توانید از وسایل شناورسازی برای ماندن در سطح آب استفاده کنید.

بالا آوردن هر دو پا در استخر

بالا آوردن هر دو پا در استخر

پشت به دیواره استخر تکیه دهید. آرنج دستان خود را به عنوان تکیه‌گاه بر لبه استخر قرار دهید. پاهای خود را همزمان با هم بالا آورده و سپس دوباره آنها را پایین بیاورید. برای انجام این کار بهتر است ارتفاع آب تا سینه باشد.

  • پاها بایستی صاف باشند
  • روش دیگر انجام این تمرین این است که بر لبه استخر بنشینید و همین حرکت را انجام دهید. انجام این حرکت در حالت نشسته ساده‌تر می‌باشد.

انجام حرکت اسکوات در استخر

انجام حرکت اسکوات در استخر

به قسمت کم عمق استخر رفته و پاها خود را به اندازه عرض شانه باز کنید. زانوها را خم کرده و به سمت پایین بروید. باسن بایستی به سمت عقب نگه داشته شود.

  • این تمرین را به شکلی انجام دهید که گویی روی صندلی نشسته‌اید.
  • زانوها نباید از پنجه پا جلوتر بروند.
  • هنگامی که به پایین می‌روید نفس را به درون برده و هنگام ایستادن نفس را بیرون دهید. هنگام ایستادن توجه کنید که عضلات میان‌تنه را محکم نگه داشته و پشت بدن بایستی صاف نگه داشته شود.
  • زمانی که این تمرین را انجام می‌دهید، دست‌ها خم باشند و نزدیک به بدن نگه داشته شوند و کف دستها به سمت پایین باشند.

بالا کشیدن بدن زیر آب

بالا کشیدن بدن زیر آب

دستان خود را بر لبه استخر قرار دهید. با کمک دستان خود را به پایین کشیده و زانوهای خود را خم کنید. سپس تا آنجا که می‌توانید خود را به سمت بالا بکشید. هنگام پایین رفتن تا سینه زیر آب بروید.

  • فقط در حدی که می‌توانید خود را به بالا بکشید. نیازی است در دفعات اول به مقدار زیاد خود را بالا بکشید.
  • چنانچه با انجام این حرکت کمرتان درد می‌گیرد، انجام تمرین را متوقف کنید.

پرش نیمه در استخر

پرش نیمه در استخر

به قسمت کم عمق استخر رفته و پاها را به همدیگر نزدیک کنید. مانند زمانی که در زمین عادی به هوا می‌پرید، پرش در استخر را انجام دهید. هنگام پرش پاها را از هم دور کنید و دستان خود را بالای سر خود ببرید.

  • هنگامی که در حال پایین آمدن هستید، سعی کنید پاها قبل از این که به هم نزدیک شوند، به کف استخر برخورد نکنند. هنگام پایین آمدن دستان خود را پایین بیاورید.
  • می‌توانید با جلوگیری از برخورد پا به کف استخر، حرکت پرش کامل را انجام دهید.

تمرین جمع کردن زانوها

تمرین جمع کردن زانوها

این تمرین با استفاده از نیروی مقاومت آب باعث تقویت عضلات شکم می‌شود. برای انجام این تمرین در حالت ایستاده قرار گرفته و ارتفاع آب تا سینه باشد. سپس زانوها را تا سینه بالا بیاورید.

  • برای دشوارتر کردن این تمرین، زانوهای خود را با پرش به سینه نزدیک کنید.
  • در حین انجام این تمرین سر خود را بالا نگه دارید.

انجام تمرینات حرکتی

تمرین لانج

تمرین لانج

حرکت لانج در آب مشابه انجام این حرکت در زمین است. به قسمت کم عمق استخر رفته و از فضای کافی برای انجام این حرکت اطمینان حاصل کنید. برای این حرکت به فضای حداقل 3 تا 5 متر در روبروی خود نیاز دارید.

  • پای راست خود را با گام بلندی به جلو بگذارید. زانوی پای چپ را خم کرده به شکلی که کف استخر را لمس کند.
  • ران پای راست باید با کف زمین موازی باشد و زاویه زانو بایستی 90 درجه باشد.
  • به همین شکل به سمت جلو رفته و پاها را تعویض نمایید.

پیشروی در استخر به کمک حرکت پا

پیشروی در استخر به کمک حرکت پا

از یک تخته شنا برای شناور ماندن روی آب استفاده کنید. در حالی که روی شکم خود قرار دارید، با حرکت پا در استخر به سمت جلو حرکت کنید.

  • برای انجام این حرکت می‌توان پاها را جدا از هم یا همزمان حرکت داد.
  • می‌توانید پاهای خود را مانند شنای قورباغه حرکت دهید.
  • در صورت لزوم می‌توانید این حرکت را در حالی که دستان خود را به لبه استخر گرفته‌اید انجام دهید.

 کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.

علائم آرتروز زانو (ساییدگی) زودرس و پیشرفته در جوانی و سالمندی

علائم آرتروز زانو (ساییدگی) زودرس و پیشرفته در جوانی و سالمندی

آرتریت یا بیماری التهابی مفصل یکی از شایع‌ترین بیماری‌ها در سراسر جهان، به ویژه در افراد بالای 50 سال است. آرتریت به درجات مختلفی از درد، التهاب، نقص عملکرد و بدشکلی در مفصل‌های مختلف بدن گفته می‌شود، هرچند آرتریت عموماً دستها، مفصل‌های ران، زانوها و ستون فقرات را درگیر می‌کند. آرتریت بیش از صد نوع مختلف دارد که شایع‌ترین آنها آرتروز (OA)، روماتیسم (RA) و آرتریت پسوریاتیک (PsA) است. آگاهی از علائم آرتریت کمک می‌کند که بیمار به موقع برای بهره‌مندی از درمان مناسب اقدام کند و به این ترتیب خطر ناتوانی دائمی کاهش یابد.

علل آرتریت زانو

  • سن
  • جنسیت: آرتریت در زنان شایع‌تر است.
  • وزن
  • سابقه آسیب دیدگی
  • سابقه جراحی
  • صاف بودن کف پا
  • ژنتیک

شناسایی علائم اولیه آرتریت زانو

توجه کردن به درد مفصلی

درد مفصلی بارزترین علامت انواع آرتریت است. بیمار پس از ورزش کردن یا استفاده گسترده از مفصل دچار زانو درد می‌شود، این علائم بیشتر بیانگر ساییدگی زانو یا آرتروز است؛ حال آن که زانودرد صبحگاهی و پس از مدتی استفاده نکردن از زانو علامت روماتیسم است.

  • درد ناشی از آرتریت دردی خفه، سنگین و یا نبض‌دار است. بیمار در گونه‌های تخریبی‌تر آرتریت دردی تیز و تیرکشنده مانند برق گرفتگی را تجربه می‌کند.
  • درد آرتریت معمولاً به صورت دردی ملایم شروع می‌شود که به تدریج شدیدتر می‌شود. درد آرتروز به مرور بیشتر می‌شود، حال آن که در گونه‌های التهابی، مانند حملات نقرس، درد ناگهان شدید می‌شود.

دقت کردن به ورم و قرمزی زانو

دقت کردن به ورم و قرمزی زانو

اگرچه آرتریت در لغت به معنای التهاب مفصل است، اما ورم مفصلی در بعضی انواع آرتریت بیشتر از گونه‌های دیگر است. ساییدگی مربوط به آرتروز در مجموع ورم یا قرمزی زیادی را ایجاد نمی‌کند. در مقابل روماتیسم با ورم و قرمزی شدیدی همراه است، چون سیستم ایمنی بدن در اثر ابتلا به روماتیسم به پوشش داخلی کپسول مفصلی (غشاء سینوویال) حمله می‌کند. نقرس نیز التهاب بسیاری را در پی دارد که در واقع از رسوب کردن کریستال‌های تیز اوریک اسید داخل کپسول مفصلی، به ویژه مفصل انگشت شست پا نشأت می‌گیرد.

  • در بیماری آرتریت پسوریاتیک نیز سیستم ایمنی بدن به مفصل‌ها حمله می‌کند، به همین دلیل پسوریازیس مفصلی نوعی اختلال خودایمنی است که با قرمزی و ورم قابل توجه همراه است.

بررسی خشکی و سفتی زانو

بررسی خشکی و سفتی زانو

خشکی مفصل یکی از نشانه‌های شایع انواع آرتریت در مراحل اولیه است. منظور از خشکی مفصل این است که بیمار به دلیل درد، ورم و یا تخریب مفصل نمی‌تواند آن را به راحتی حرکت دهد. همچنین زمانی که بیمار، به ویژه بیمار مبتلا به آرتروز، مفصل را پس از مدتی بی‌حرکت بودن تکان می‌دهد، علاوه بر خشکی مفصل با صدا دادن (جیرجیر یا ترق تروق کردن) مفصل نیز روبرو می‌شود.

  • خشکی مفصل در ابتدا دامنه حرکتی مفصل را کاهش نمی‌دهد، اما نشانه‌ این است که مفصل مشکلی دارد که احتمالاً تشدید خواهد شد.
  • اگر بیمار مبتلا به آرتروز و نقرس باشد، خشکی مفصل و علائم دیگر معمولاً فقط در یک سمت بدن حس می‌شود، حال آن که گونه‌های خودایمنی آرتریت، مانند روماتیسم و آرتریت پسوریاتیک دو طرف بدن را درگیر می‌کنند.
  • خشکی مفصلی ناشی از روماتیسم و آرتریت پسوریازیس معمولاً صبح‌ها شدیدتر است، اما خشکی مربوط به آرتروز در پایان روز تشدید می‌شود.

توجه کردن به خستگی شدید و غیرعادی

توجه کردن به خستگی شدید و غیرعادی

خستگی شدید یکی از نشانه‌های اولیه بعضی گونه‌های آرتریت است. انواع خود ایمنی آرتریت (مانند روماتیسم و آرتریت پسوریاتیک) معمولاً باعث التهاب و مشکلات دیگر در سراسر بدن، نه فقط مفصل‌ها می‌شوند. بنابراین بدن به شدت خسته می‌شود و به دلیل مبارزه دائمی با التهاب از پا می‌افتد. خستگی مزمن تاثیر نامطلوبی بر عواطف، روحیه، میل جنسی، توجه، خلاقیت و بهره‌وری دارد.

آگاهی از علائم پیشرفته آرتریت زانو

کاهش دامنه حرکتی

کاهش دامنه حرکتی

توانایی بیمار برای حرکت دادن مفصل، در اثر پیشرفت درد، التهاب، خشکی و یا آسیب داخل مفصل به تدریج کاهش می‌یابد. در نتیجه کاهش دامنه حرکتی یکی از نشانه‌های شایع آرتریت پیشرفته و یکی از علل اصلی ناتوانی بیماران است. برای مثال بیمار نمی‌تواند بیش از حد معینی خم شود و دیگر انعطاف‌پذیری سابق را ندارد.

  • کاهش دامنه حرکتی ناشی از آرتروز فرایندی آهسته و تدریجی است، که در اثر ساییده شدن غضروف و تماس پیدا کردن استخوان‌ها با هم و یا تشکیل شدن خار یا زائده استخوانی (استئوفیت) رخ می‌دهد.
  • دامنه حرکتی بیماران مبتلا به روماتیسم و آرتریت پسوریاتیک غالباً به شدت ورم مفصلی بستگی دارد که هراز گاه تشدید و پس از مدتی برطرف می‌شود. بااین حال روماتیسم و آرتریت پسوریاتیک به تدریج غضروف را از بین می‌برند و حرکت مفصل را به شدت محدود می‌کنند.
  • آرتریت عفونی (سپتیک) پی‌آمد عفونت کردن مفصل است که با درد شدید و ناگهانی همراه است. این بیماری استفاده از مفصل آسیب دیده را برای بیمار دشوار می‌کند. آرتریت عفونی مفصل را به سرعت، ظرف چند هفته تخریب می‌کند.

ضعف ناگهانی

ضعف ناگهانی

درد پیشرونده و کاهش دامنه حرکتی زانو با ضعف همراه است. این ضعف گاهی نتیجه بیشتر تلاش کردن بیمار برای جلوگیری از درد یا پی‌آمد از بین رفتن یکپارچگی مفصل است. به علاوه ورزش نکردن و بی‌تحرکی شایع در میان بیماران مبتلا به آرتریت، بافت عضلانی را تحلیل می‌برد که به نوبه خود بیمار را ضعیف می‌کند. برای مثال بیمار متوجه می‌شود که نمی‌تواند مانند گذشته بار سنگین بلند کند یا مسافت‌های طولانی راه برود. همچنین قدرت بیمار برای گرفتن اشیاء کاهش می‌یابد و نمی‌تواند محکم و باقدرت دست بدهد.

  • آتروفی عضلانی (تحلیل رفتن و کوچک شدن) در عضلات اطراف مفاصل مبتلا به آرتریت تجربه می‌شود.
  • مفاصل و عضلات ضعیف ناپایداراند و معمولاً تحت فشار بارهای سنگین لرزش یا پرش دارند.
  • ضعف پیشرونده مفصل چابکی، چالاکی و هماهنگی بیمار را کاهش می‌دهد. آرتریت دست باعث خام‌دستی بیمار می‌شود و بیمار غالباً اشیاء را می‌اندازد.

بدشکلی مفصل

بدشکلی مفصل

بدشکلی یا دفرمه شدن مفصل نتیجه نهایی ابتلا به انواع آتریت است، هرچند بدشکلی مفصلی ناشی از بعضی انواع آرتریت سریع‌تر و محسوس‌تر است. روماتیسم عامل بدشکلی شدید مفصل در دستها و پاها است، چون التهاب باعث ساییدگی غضروف و استخوان و شل شدن رباط می‌شود. روماتیسم در درازمدت تخریبی‌تر از انواع دیگر آرتریت است و عامل بیشترین حد ناتوانی در بیماران است.

  • آرتروز نیز به بدشکلی مفصل می‌انجامد و غالباً نوعی بدشکلی قوزمانند و برآمده را ایجاد می‌کند، درهرحال دفرمه شدن حاصل به اندازه کج شدن ناشی از روماتیسم نیست.
  • چنانچه گره (ندول)، یعنی برجستگی‌های بزرگ و حساس به لمس را در اطراف مفصل مشاهده می‌کنید، احتمالاً به روماتیسم مبتلا شده‌اید. این گره‌ها در 30 ـ 20 درصد از موارد روماتیسم، معمولاً در دست، پا، آرنج و زانو وجود دارد.

تغییر کردن پوست

تغییر کردن پوست

تغییر کردن پوست یکی از نشانه‌های آرتریت پیشرفته است. روماتیسم و آرتریت پسوریاتیک، به جز تشکیل ندول غالباً باعث تغییر کردن بافت و رنگ پوست هم در مفاصل دردناک و هم در محل‌های دورتر می‌شوند. روماتیسم معمولاً پوست را قرمزتر می‌کند، علت قرمز شدن پوست عمدتاً به دلیل ورم کردن رگ‌های کوچک زیرپوستی است که اصطلاحاً واسکولیت گفته می‌شود.

  • در مقابل آرتریت پسوریاتیک معمولاً با پسوریازیس پوست همراه است که به تشکیل پوسته‌های ضخیم و نقره‌ای رنگ و لکه‌های قرمز، خشک و با خارش شدید می‌انجامد.
  • حملات نقرس معمولاً با ‌پوسته پوسته شدن پوست نزدیک مفصل دردناک همراه است.
  • انواع آرتریت همراه با التهاب و ورم شدید، دمای زیر پوست را افزایش می‌دهد و ظاهر و حسی شبیه به چرم به پوست می‌دهد.

کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.