اوزون درمانی (ازن تراپی) زخم دیابتی: تسریع روند بهبود زخم و قانقاریا

اوزون درمانی (ازن تراپی) زخم دیابتی تسریع روند بهبود زخم و قانقاریا

دیابت یک نوع اختلال متابولیسمی ‌و گردش خون محسوب می‌شود. اختلالات مزمن متابولیکی که به گردش نامناسب خون و آسیب دیدگی عصب ارتباط دارند می‌‌توانند بر عملکرد تعداد زیادی از سیستم‌های حیاتی بدن از قبیل بافت پوست تاثیر بگذارند. در این مقاله بر فاکتورهای تمرکز می‌‌کنیم که در بیماران دیابتی باعث از بین رفتن بافت پوست، ایجاد زخم، و بروز عفونت می‌‌شوند. مهمتر از همه آنکه در این مقاله به روش‌های اشاره می‌کنیم که در سراسر جهان شناخته شده هستند و داده‌های تجربی و اطلاعات بالینی به دست آمده به بیماران مبتلا به این عارضه نوید کنترل ضایعات پوستی حاصل از دیابت را می‌دهد. افراد مبتلا به پای دیابتی ممکن است دچار زخم‌های عفونی، زخم‌های پوستی، و قانقاریا شوند. درمان این زخم‌ها در حوزه بیماران دیابتی کار دشواری است. درمان نامناسب این زخم‌ها و پایین بودن سرعت بهبودی موضوع دیگری است که باعث استرس و دلسردی بیماران می‌‌شود اما پزشکان می‌‌توانند از تزریق گاز اوزون و استفاده از کیسه گاز اوزون به عنوان یک روش درمانی موثر برای تسهیل این فرایند استفاده کنند.

 استفاده از گاز اوزون


 پس از آن به عنوان یک پیوند سه اتمی ‌از گاز اکسیژن داروی قدرت اکسایشی بسیار بالایی است که این مسئله به قدرت بسیار زیاد آن برای استخراج الکترون از سایر مولکول‌ها و آزاد سازی همزمان یکی از اتم‌های اکسیژن آن در این فرایند مربوط می‌‌شود.

 استفاده از گاز اوزون به عنوان دارو

 از اواخر قرن گذشته تاکنون گاز اوزون به علت قابلیتی که در غیر فعال سازی میکروارگانیسم‌ها دارد مورد توجه ویژه‌ای قرار گرفته است. در چند دهه اخیر توانایی گاز اوزون برای مقابله با باکتری، ویروس، و قارچ باعث شده است که علاوه بر پاکسازی ذخایر آبی از آن برای اهداف پزشکی نیز استفاده شود. ترکیبات اکسیژن/ اوزون باعث افزایش توانایی ضد میکروبی آن شده است. گاز اوزون نیز همانند سایر انواع داروها دارای خواص عملکردی بسیار زیادی است و در علم پزشکی از آن تحت عنوان یک پنجره درمانی یاد می‌شود. در حقیقت استفاده از گاز اوزون در مقادیر کم با خواص و آثار درمانی کمی همراه است و استفاده از آن در تراکم بالا باعث بروز التهاب و مسمومیت بافت می‌‌شود. به علت دامنه درمانی محدود گاز اوزون باید تراکم گاز اوزون در هنگام استفاده برای درمان زخم به دقت کنترل و تنظیم شود. به ‌طور کلی ترکیب گاز اوزون و اکسیژن برای اهداف درمانی مستلزم آشنایی با علم کمیت ( دز و تراکم) و علم کیفیت (خلوص) است که این مسئله در فناوری تولید گاز اوزون برای ارزیابی و درمان ضایعات پوستی اهمیت بسیار زیادی دارد.

 بیماری‌های پوستی ناشی از دیابت از مزایای اوزون درمانی بهره می‌‌گیرند


 زخم‌هایی که پتانسیل عفونی شدن را دارند

 این مقوله زخم‌هایی را مورد بررسی قرار می‌دهد که هنوز عفونی نشده‌اند اما پتانسیل بسیار بالایی برای عفونی شدن دارند. زخم‌های ناشی از عمل جراحی، آسیب دیدگی‌های ناشی از خراشیدگی، کوفتگی، و پارگی پوست نمونه‌ای از این موارد هستند. در این موارد بهره گرفتن از اوزون درمانی به صورت موضعی می‌‌تواند پیشگیری کننده باشد و از فعالیت میکروارگانیسم‌هایی که در عفونی شدن زخم نقش دارند جلوگیری کند. به این ترتیب باید اوزون درمانی موضعی از بروز عوارض خطرناک ناشی از عفونی شدن یک عضو جلوگیری کند

 زخم‌هایی که به خوبی بهبود نیافته‌اند

 در صورتی که زخم‌هایی که در بدن افراد دیابتی به وجود می‌‌آید به خوبی درمان نشوند بدتر خواهند شد. در این زخم‌ها باکتری غیر هوازی – یک نوع باکتری که برای رشد و فعال شدن در لایه‌های عمیق پوست نیازی به اکسیژن ندارد از نبود اکسیژن بهره می‌‌گیرد و رشد می‌‌کند. اگرچه باکتری غیر هوازی در بروز تعداد زیادی از انواع عفونت‌ها از قبیل قانقاریا نقش دارد، باکتری هوازی نیز به طور طبیعی در سطح پوست یافت می‌‌شود که محیط مناسبی را در اختیار دارد و می‌تواند باعث بروز عفونت پیشرونده شود.

 زخم‌هایی که در پای افراد دیابتی به وجود می‌آیند

 زخم پای دیابتی به علت جریان نامناسب خون و آسیب دیدگی عصب به وجود می‌آید. درمان زخم پای دیابتی نیازمند یک روش چند وجهی است که شامل انجام عمل جراحی، مداخلات سنتتیک و درمان موضعی است. استفاده از آنتی بیوتیک به صورت موضعی نمی‌تواند به ‌اندازه کافی به درون زخم نفوذ کند و به نوبه خود باعث بروز واکنش آلرژیک و درماتیت ثانویه می‌شود به همین دلیل استفاده از این داروها پیشنهاد نمی‌‌شود. آنتی بیوتیک‌های سیستمیک که برای درمان عفونت تهاجمی و اطراف زخم تجویز می‌‌شوند فقط بخشی از میکروارگانیسم‌های تجمع یافته در این زخم را هدف قرار می‌‌دهند و در این شرایط مقاومت باکتریایی یک عارضه بسیار شایع است. استفاده از گاز اوزون در زخم‌های دیابتی باعث ایجاد عملکرد دوگانه در محل زخم می‌شود که به طور همزمان علاوه بر بهبود گردش خون، بخش زیادی از زخم را نیز پوشش می‌‌دهد. به علاوه گاز اوزون از طریق کاربرد های چندگانه سریالی و تراکم بالا می‌تواند به درون لایه‌های عمیق بافت و نقاطی که باکتری بی هوازی فعالیت دارد و تکثیر پیدا می‌کند، نفوذ نماید.

 قانقاریا

 قانقاریای گازی اختلالی است که افراد از آن وحشت دارند زیرا به سرعت پیشرفت می‌‌کند و باعث از بین رفتن بافت‌های آسیب دیده می‌شود. گونه‌های مختلفی از باکتری‌ها در این فرآیند نقش دارند. قانقاریای گازی می‌تواند به یکی از عوارض کشنده زخم پای دیابتی یا زخم بستر تبدیل شود. این زخم‌های تخریب کننده به درمان و استفاده اورژانسی از گاز اوزون نیاز دارند تا فرآیند مداخله چند وجهی به سرعت آغاز شود.

 استفاده از اوزون درمانی خارجی در ضایعات پوستی ناشی از دیابت


در همه موارد باید بیماران را به لحاظ ضایعات پوستی مورد ارزیابی قرار داد. در این معاینات اندازه ضایعات (قطر و وسعت آنها)، عمق ضایعات، درگیر شدن بافت‌های پوستی، رباط‌ها، عضلات، و استخوان مورد بررسی قرار می‌گیرد. در این ارزیابی‌ها مرگ نسوج، ترشح چرک، سلامت نسبی بافت‌های اطراف، و وجود جریان خون در بافت‌های مجاور تعیین می‌شود. همیشه اوزون درمانی بر اساس شرایط فردی انجام می‌‌شود تا بتوان مشاهدات بالینی را ثبت کرد. به این ترتیب تراکم و غلظت گاز اوزون، طول درمان، و تعداد دفعات نیاز به اوزون درمانی بر اساس وضعیت بیمار و پیشرفت درمان تعیین می‌گردد. به لحاظ عملی و هنگام استفاده از گاز اوزون به صورت خارجی باید یک برنامه جامع و کامل برای درمان ناحیه مورد نظر انتخاب شود. در این حالت باید یک بسته دقیق و مناسب تهیه شود تا بتوان گاز اوزون را به مقدار و غلظت کافی درون آن تخلیه کرد. باید از فرار گاز اوزون به محیط اطراف جلوگیری کرد تا اعضای تیم درمان در معرض خطرات تنفسی حاصل از نشت آن قرار نگیرند. غلظت گاز اوزون مورد نیاز برای درمان، مدت زمان و تعداد دفعات ضروری برای درمان، و طول درمان موضع مورد نظر، بر اساس ارزیابی وضعیت پزشکی بیمار و شرایط موضع تحت درمان تعیین می‌شود. به عنوان مثال در سوختگی و زخم‌های مرطوب باید غلظت اولیه گاز اوزون کم باشد تا از جذب سیستمیک گاز اوزون جلوگیری شود. با ترمیم تدریجی زخم باید غلظت گاز اوزون را بر اساس شرایط بیمار تنظیم کرد.

 مزایای استفاده از اوزون درمانی به صورت موضعی در بیماران دیابتی شامل چه مواردی است؟

  • استفاده از گاز اوزون بسیار ساده است و در صورتی که اصول مربوط به پویایی گاز اوزون و تنظیم غلظت آن و قوانین درمانی توسط متخصصین رعایت شود درمان موضعی با گاز اوزون یک روش ایمن تبدیل می‌شود که می‌‌توان از آن برای بخش گسترده‌ای از نقاط درگیر استفاده کرد.
  • گاز اوزون یک عامل بسیار موفق در مبارزه با انواع میکروارگانیسم‌های پاتوژنیک است. در این حالت گاز اوزون به غیر فعال سازی ارگانیسم‌های هوازی، غیر هوازی، باکتری‌ها، طیف گسترده‌ای از ویروس ها، انواع قارچ‌ها، جانداران اختیاری  و پاتوژن‌های تک یاخته‌ای می‌پردازد. به منظور افزایش این اثر درمانی باید زخم‌های بیماران را به کمک مواد مختلف آنتی بیوتیک سیستمیک درمان کرد. در حوزه فعالیت‌های پزشکی در حال حاضر این امر میسر نیست.
  • اوزون درمانی خارجی در فواصل زمانی معین انجام می‌شود و می‌تواند نیاز به درمان سیستمیک آنتی پاتوژن را رد کند و به این ترتیب بیمار از همه عوارض جانبی و فشارهای حاصل از این روش بر اعضای بدن دور خواهد شد. اوزون درمانی خارجی هم یک روش پیشگیری کننده و هم یک روش درمانی دقیق برای درمان زخم پای دیابتی محسوب می‌شود.
  • استعمال گاز اوزون برای بافت‌های سطحی که خونرسانی مناسبی ندارند باعث افزایش خونرسانی و اکسیژن به آن بافت می‌شود.
  • مولکول‌های زیادی وجود دارد که نشان می‌‌دهند گاز اوزون به واسطه خاصیت اکسایشی‌اش می‌‌تواند سموم حاصل از فعالیت باکتری‌ها را غیرفعال کند. سمومی که به تخریب بافت‌های بدن می‌‌پردازند مزایای بسیار زیادی برای تجمع باکتری‌ها دارند.
  • مکانیسم اثر گاز اوزون در مقایسه با داروهای آنتی بیوتیک متفاوت است. از سوی دیگر گاز اوزون یک چالش اکسایشی قدرتمند را ایجاد می‌‌کند که هیچ یک از انواع میکروارگانیسم‌ها قادر به رشد و تکثیر نیستند.
  • استعمال ترکیبات گاز اوزون و اکسیژن به صورت خارجی توانایی زیادی در ترمیم زخم پای بیماران دیابتی دارد و با آثار درمانی مثبتی همراه می‌باشد.

 معایب استفاده از اوزون درمانی موضعی در بیماران دیابتی شامل چه مواردی است؟

  • ترکیبات گاز اوزون و اکسیژن قابل حمل نیستند باید در محل درمان و زمانی که قرار است از آنها استفاده شود تولید گردند.
  • باید از ترکیبات گاز اوزون و اکسیژن به صورت دوره‌ای استفاده کرد تا زخم پای بیماران دیابتی بهبود یابد بنابراین در اکثر موارد به صورت روزانه از این محصول استفاده می‌شود تا ضایعات پوستی به طور کامل بهبود یابند.
  • هنگامی‌که از این محصول به صورت موضعی بر روی سطح خارجی استفاده می‌شود توانایی نفوذ پذیری آن محدود می‌‌گردد. اگرچه استفاده از گاز اوزون با مزایای مثبت درمانی همراه است توانایی آن در درمان و نفوذ به بافت‌های عمیق اطراف زخم محدود می‌باشد.

 اثربخشی و ایمنی گاز اوزون به چه صورت است؟


 اثربخشی و ایمنی گاز اوزون در درمان عفونت و زخم پای بیماران دیابتی ثابت شده است. همانگونه که در این مقاله ذکر کردیم می‌‌توان از گاز اوزون برای درمان انواع عفونت، زخم‌های عفونی، افزایش سرعت بهبود زخم، زخم پای دیابتی، قانقاریا، و زخم بستر استفاده کرد. گاز اوزون دارای خواص فیزیکی و شیمیایی منحصر به فردی است که باعث شده در درمان انواع زخم‌ها از آن استفاده شود. استفاده از آن برای درمان و کنترل ضایعات ناشی از دیابت در پای بیماران باعث شده است که به یکی از روش‌های درمانی رایج تبدیل شود و به این بیماران کمک کند.

کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *