درمان اسپاسم کمر: پیاده روی، کمپرس یخ و داروهای کورتیزونی

شاید شما تمام روز در مقابل کامپیوترتان نشسته‌اید و ناگهان احساس گرفتگی غیر قابل تحملی در پشت خود، در هنگام بلند شدن می‌کنید. این گرفتگی زمانی رخ می‌دهد که یک عضله سفت و منقبض شود، و به سمت اسپاسم می‌رود. الیاف درون عضله، منقبض و سفت می‌شوند، که در نتیجه توقف جریان خون است. هنگامی که یک عضله به سمت اسپاسم می‌رود، دیگر نمی‌تواند حرکت داده شود یا آزاد باشد. اسپاسم عضلانی معمولا روی گردن، شانه، کمر و یا پاها و همچنین روی زانوها یا عضلات شکم تاثیر می‌گذارد و اغلب این نقاط در معرض اسپاسم قرار می‌گیرند. عوامل زیادی وجود دارد که به اسپاسم عضلانی کمک می‌کند. اغلب اسپاسم عضلانی نتیجه فعالیت شدید است و زمانی اتفاق می‌افتد که عضلات بیش از حد مورد استفاده قرار می‌گیرند و یا آسیب می‌بینند، به خصوص در مورد ورزشکاران این اتفاق مکررا رخ می‌دهد. همچنین می‌تواند زمانی اتفاق افتد که شما خیلی سریع حرکت کنید، یا در یک فضای بسته و محدود بخوابید، یا شانه‌های خود را زمانی که پشت میز نشسته‌اید، به جلو خم کنید و یا حتی وقتی خود را برای برداشتن چیزی که دور از دسترس شما است، زیادی بکشید. اسپاسم عضلانی همچنین می‌تواند در شب رخ دهد که معمولا به دلیل نشستن طولانی در طول روز و یا کمبود برخی مواد معدنی خاص در بدن است.
در حالی که تحمل هرگونه کمر دردی دشوار است، انقباض ناخواسته و اسپاسم کمر ممکن است سبب درد شدیدی شود که شما را به زانو در آورد. حقیقت ناخوشایند این است که اگر یک بار یک اسپاسم کمر داشته باشید، احتمال اینکه یک بار دیگر نیز روی ‌دهد، وجود دارد. اسپاسم کمر به طور معمول توسط یک گرفتگی کوچک ایجاد می‌شود که باعث سوزش عضله می‌شود. اعصاب اطراف احساس التهاب می‌کنند، و در نتیجه باعث گرفتگی عضله و اسپاسم می‌شود. اگر اسپاسم کمر داشته باشید، احتمالا ابتدا می‌خواهید درد از بین برود. هنگامی که درد رفع می‌شود، مراحل بعدی را برای درمان علت اسپاسم و جلوگیری از بروز دوباره آن انجام دهید.

از بین بردن درد


از یک بسته یخ پیچیده شده در یک حوله نرم استفاده کنید. به پشت دراز بکشید و به طوری که بسته یخ زیر نقطه‌ای از کمر شما که در آن اسپاسم اتفاق افتاده است، قرار بگیرد. در این وضعیت حدود 20 دقیقه بمانید، و عمیق نفس بکشید. شما ممکن است بخواهید روی یک سطح شیب دار دراز بکشید تا فشار بر کمرتان کاهش یابد. برای کاهش فشار، حتی بهتر است پاهای خود را بالا ببرید. در صورت نیاز تا 48 الی 72 ساعت بعد، می‌توانید هر 2 ساعت یک بار، این عمل را تکرار کنید. و بسته یخ را در هر مرتبه، بیش از 20 دقیقه استفاده نکنید و در این وضعیت که کمپرس یخ در پشت شما قرار دارد، نخوابید. قرار گرفتن طولانی مدت در این وضعیت می‌تواند باعث سرمازدگی یا آسیب به اعصاب شود.

داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAID) می‌توانند به کاهش درد و التهاب کمک کنند. OTC های معمول شامل ایبوپروفن، ادویل، موترین و ناپروکسن (Aleve) است. شما همچنین می‌توانید با استفاده از مسکن استامینوفن (تیلنول) درد خود را تسکین دهید. در حالی که خواص ضد التهابی ندارد، و احتمال آسیب رسانی آن به معده كمتر است. شما همچنین می‌توانید یک آرامبخش عضلانی مانند فلکسال یا پرکوجسیک را امتحان کنید. از کوچک‌ترین دوز ممکن استفاده کنید، زیرا این دارو می‌تواند باعث خواب آلودگی شود.

در حالی که به صورت غریزی، شما پس از یک اسپاسم کمر، ممکن است تمایل داشته باشید که دراز بکشید، یک پیاده روی کوتاه مدت باعث حرکت خون شما می‌شود و می‌تواند به روند بهبودی کمک کند. بلافاصله پس از بروز اسپاسم، یا اندکی پس از آن پیاده روی کوتاهی داشته باشید. اگر شما برای مدت طولانی دراز بکشید، در واقع می‌توانید این مشکل را بدتر کنید. عدم فعالیت باعث می‌شود که عضلات شما سفت‌تر شوند، که می‌تواند منجر به درد بیشتر یا حتی اسپاسم دیگری شود. پیاده روی و سایر فعالیت‌های هوازی با استرس کم، مانند شنا، مزایای زیادی در طول 2 هفته اول دارند. به آرامی شروع کرده و به تدریج مدت ورزش خود را در طول این زمان افزایش دهید.

پس از 3 روز، تورم و التهاب اولیه از بین خواهد رفت. در این مرحله، می‌توانید از گرما برای افزایش جریان خون استفاده کنید و گرفتگی عضلات خود را از بین ببرید. از یک کمپرس گرم استفاده کنید یا به یک حمام گرم بروید. گرمای مرطوب ترجیح داده می‌شود چون باعث کم آبی بدن نمی‌شود. مصرف آب کافی نیز به طور کلی برای درمان و پیشگیری از اسپاسم عضلانی مهم است.

کورتیزون یک داروی ضد التهاب است که برای کاهش التهاب در اطراف اعصاب استفاده می‌شود. در حالی که به طور مشابه مانند داروهای ضد التهابی OTC عمل می‌کند، با این تفاوت که ظرف چند ساعت عمل می‌کند. تزریق کورتیزون فقط درد ناشی از اسپاسم عضلانی را کاهش می‌دهد. و علت اصلی را درمان نمی‌کند.

جلوگیری از اسپاسم‌های آینده


گرفتگی عضلات و اسپاسم می‌تواند ناشی از کم آبی باشد. در حالی که تامین آب کافی بدن لزوما از برگشت اسپاسم که ممکن است دوباره اتفاق بیافتد، جلوگیری نمی‌کند. اما کمک خواهد کرد که ماهیچه‌های شما شل باقی بمانند. سعی کنید حداقل هر روز 8 لیوان آب برای هیدراتاسیون کافی، بنوشید.

اضافه وزن می‌تواند بر روی کمر و سیستم اسکلتی عضلانی شما فشار بیشتری وارد کند، و این باعث افزایش شانس ابتلا به اسپاسم کمر می‌شود. اطمینان حاصل کنید که وزن شما نسبت به قدتان مناسب است. BMI خود را محاسبه کنید یا آن را از پزشکتان بخواهید. اگر نیاز به کاهش وزن دارید، با یک متخصص تغذیه مشورت کنید تا برنامه رژیم غذایی که برای شما مناسب است، را برای شما تهیه کنید. بعد از اینکه اسپاسم کمر شما رفع شد، به آرامی ورزش روزانه خود را افزایش دهید.

اگر رژیم غذایی شما دچار کمبود کلسیم، منیزیم یا پتاسیم باشد، ممکن است اسپاسم عضلانی بیشتری داشته باشید. حتی اگر شما با یک متخصص فیزیوتراپ یا یک متخصص جراحی هم کار کنید، اسپاسم‌های شما ممکن است ادامه یابد، اگر همچنان این کمبود مواد معدنی وجود داشته باشد. ابتدا از منابع مواد غذایی کامل که دارای این مواد معدنی هستند، استفاده کنید. محصولات لبنی منبع خوبی از کلسیم هستند، در حالی که موز و سیب زمینی منابع خوبی از پتاسیم هستند. اگر کمبود مواد معدنی دارید، مصرف قهوه و شکر فرآوری شده را کاهش دهید یا کاملا حذف کنید، زیرا مانع جذب مواد معدنی در بدن شما می‌شود.

در حال حاضر فعال بودن یکی از مهم‌ترین مواردی است که می‌توانید برای جلوگیری از اسپاسم کمر به کار ببندید. پیاده روی یک فعالیت کم خطر است و به طور کلی برای کمر مفید است. با پیاده روی کوتاه‌تر شروع کنید و هر روز یک پیاده روی 20 دقیقه‌ای انجام دهید. دوچرخه سواری و شنا و دو، تمرین‌های دیگری است که سبک بوده و به خصوص برای کمرشما خوب است. اگر به یک باشگاه ورزشی دسترسی داشته باشید، می‌توانید 15 تا 20 دقیقه روی دستگاه دوی ثابت، بدوید.

یوگا یا پیلاتس می‌تواند به انعطاف پذیری و میزان تحرک کمر شما کمک کند. چند مرحله اولیه را قبل و بعد از هر فعالیتی انجام دهید تا ماهیچه‌های کمر خود را گرم کنید. در هر کشش، فقط کشیدن تا آنجایی قابل قبول است که با آن راحت باشید. اگر احساس درد و یا ناراحتی می‌کنید، فورا آن را متوقف کنید. زیرا این باعث می‌شود آسیب بیشتری به عضلات خود برسانید. کشش‌های ملایم نیز ممکن است برای کاهش درد بلافاصله پس از اسپاسم کمر مفید باشد.

بالشی را بین کمر و صندلی خود برای کمک به نشستن به طرز صحیح، قرار دهید. این کار را در حالی که پشت میز کار می‌نشینید یا برای مدت طولانی رانندگی می‌کنید نیز انجام دهید. حداقل یک بار در ساعت بلند شوید و راه بروید. از نشستن‌های بیش از حد اجتناب کنید. از قوز کردن در هنگام نشستن نیز اجتناب کنید. اگر برای مدت طولانی مجبور به نشستن هستید، سعی کنید مرتبا حالت خود را تغییر دهید.

عضلات مرکزی شما یک پوشش طبیعی ایجاد می‌کنند که ستون فقرات شما را هم تراز کرده و کمر را در حالت درست قرار می‌دهد. تقویت این عضلات می‌تواند به شما در جلوگیری از اسپاسم‌های کمر در آینده کمک کند. پلانک یک تمرین تقویت عضلات کمر است که شما بدون هیچ گونه تجهیزاتی می‌توانید آن را انجام دهید. روی شکم خود، روی زمین دراز کشید و با کمک کف دست، آرنج خود را بالا بیاورید. این تمرین عظلات کمر شما را فعال می‌کند. برای شروع، 20 ثانیه در این موقعیت بمانید. چندین بار در روز به خود این تمرین را بدهید، و به تدریج طول مدت زمان این تمرین را افزایش دهید.
اطمینان حاصل کنید که در حین انجام پلانک، به طور عمیق و منظم تنفس می‌کنید. زیرا بسیاری از مردم تمایل دارند نفس خود را هنگامی که تمرین پلانک انجام می‌دهند، حبس کنند. از حرکات تند و سریع و بلند کردن وزنه و یا اشیاء سنگین اجتناب ورزید، زیرا ممکن است باعث برگشت اسپاسم شود.

کاربرد اولتراسوند در فیزیوتراپی: درمان درد عضله و ترمیم جای بخیه

کاربرد اولتراسوند در فیزیوتراپی

اگر درباره اولتراسونیک درمانی (گاهی‌اوقات به‌عنوان اولتراسوند نیز از آن یادمی‌شود) کنجکاو هستید، اولین نکته برای شناخت آن، این است که التراسوند درمان همان سونوگرافی نیست که برای تشخیص بیماری از آن استفاده‌می‌شود. افرادی که برای اولین بار از التراسوند درمان استفاده‌ می‌کنند اغلب از روی کنجکاوی می‌پرسند؛ چه چیزی را می‌توانید در زیر این دستگاه راجع‌ به من ببینید؟

دستگاه اولتراسونیک درمانی برای اهداف درمانی مورد استفاده‌ قرار می‌گیرد که از طریق تصویربرداری اولتراسوند از داخل بدن بیمار عکس هایی گرفته‌ می‌شود که از آنها برای تشخیص ناهنجاری‌های داخلی استفاده‌می‌شود. در این مقاله به بررسی درمان اولتراسونیک که توسط فیزیوتراپیست در درمان بسیاری از بیماری‌های دردناک مورد استفاده قرار می‌گیرد، پرداخته می‌شود.

تکنیک‌ها، تنظیمان فرکانس، هماهنگی‌های شدتی بسیار زیادی وجود دارد که باید در طول درمان مراقبت آنها بود. این ویژگی‌های فنی فراتر از محدوده بحث این مقاله است اما در این مبحث به تصویری کلی از درمان اولتراسونیک  دست‌ خواهیدیافت.

 توجه: درمان اولتراسونیک دارای اثرات مضر مربوط به خود است بنابراین لطفا از انجام آنها بر روی خود اجتناب‌ کنید. در صورت لزوم با فیزیوتراپیست مشورت‌ کنید.

التراسوند درمانی چیست؟


التراسوند درمانی روشی است که در آن از امواج التراسوند ساطع‌شده از طریق دستگاه اولتراسونیک استفاده‌ می‌شود. اگر موج اولتراسوند در شرایط کنترل‌شده ارائه‌ شوند می‌توانند اثرات فیزیولوژیکی در بدن فرد  ایجاد کنند که باعث درمان بسیاری از بیماری‌ها می‌شود. برای درک اثر فیزیولوژیکی آن باید ابتدا به درک کافی از امواج اولتراسوند و چگونگی تولید آنها برسیم.

در واقع‌، التراسوند یک موج صوتی است که فرکانس آن بالاتر از فرکانس موج شنیداری صوتی است، بدین معنی که محدوده خاصی از فرکانس موج صوتی وجود دارد که گوش انسان قادر به شنیدن آن است. هنگامی که فرکانس از این طیف صوتی فراتر از برود بدان موج اولتراسوند گفته‌ می‌شود. به‌طور کلی التراسونیک درمانی دارای فرکانس بین 0.7 تا 3.3 مگاهرتز است.

دو نوع مختلف از فرکانس اولتراسوند


دو نوع فرکانس اولتراسوند مختلف برای استفاده‌های درمانی وجود دارد. یکی از این فرکانس‌ها 1 مگاهرتز و دیگری 3 مگاهرتز است. این دو فرکانس متفاوت توسط دو سر التراسوند متفاوت تولید‌ می‌شوند. نوع فرکانس بسته به محل بیماری در بدن انتخاب‌ می‌شود.

التراسوند چگونه تولید‌ می‌شود؟


یک دستگاه التراسوند معمولی شامل یک ماشین با کلیدهای کنترل آن است. این دستگاه از طریق یک سیم ضخیم به یک مبدل وصل‌می شود. از طریق دستگاه می‌توان شدت و فرکانس التراسوند تولیدشده را کنترل‌ کرد. شدت و میزان فرکانس با توجه به نیاز بیمار تنظیم‌ می‌شد. یک سر مبدل که تولیدکننده موج است بطور مستقیم به بدن بیمار متصل‌ می‌شود. سر مبدل شامل ماده‌ای خاص است که دارای خواص پیزوالکتریک است. این بدان معنی است که جریان الکتریکی با فرکانس بالا از این ماده عبور کرده و با موج جریان متناوب فشرده‌ می‌شود. هنگامی که این ماده منبسط‌ شود به ماده‌ای که در جلوی آن قراردارد فشار وارد کرده و باعث تولید فاز فشرده‌ می‌شود و هنگامی که منقبض‌ شود مواد جلوی خود را رقیق‌ کرده و نهایتا منجر به تولید فاز رقیق‌ سازی‌ می‌شود. بنابراین بطور مداوم تولید وجوددارد که بطور متناوب شامل موج فشرده‌سازی  و رقیق‌سازی می‌باشد. انیمیشن زیر بهتر این موضوع را توضیح‌می‌دهد.

فیزیوتراپی التراسونیک چه تاثیری در درمان بیماری‌ دارد؟


  •   تاثیر گرمایی: فاز رقیق‌سازی و فشرده‌سازی دمای بافتی که از آن می‌گذرد را افزایش‌ می‌دهد.
  •  تاثیر ماساژ میکرو: تناوب بین فاز فشرده‌سازی و رقیق‌سازی منجر به ماساژ بافت در سطح میکرو می‌شود.
  •  افزایش جریان خون: باتوجه به دو تاثیر فوق‌الذکر، جریان خون به سمت بافت‌ها افزایش‌ می‌یابد.

فیزیوتراپی التراسونیک برای درمان چه بیماری‌هایی مفید است؟


  •    درد عضله
  •    نقاط محرک
  •   نرم‌کردن و کمرنگ‌کردن جای زخم ناشی از جراحی
  •   نرم‌کردن تاندون بعد از پیوند تاندو
  •   درد کف پا ناشی از پلنتار فاسیتیس
  •   سندرم تونل کارپ

در چه شرایطی باید از فیزیوتراپی التراسونیک خودداری‌ شود؟


  •   در صورت داشتن تومور
  •   دوران بارداری
  •   بر روی ایپملنت‌های فلزی
  •   تعویض مفصل زانو
  •   تعویض مفصل ران
  •   در صورت داشتن پیس میکر یا ضربان‌ساز مصنوعی قلب
  •   بر روی چشمان

مزایای استفاده از فیزیوتراپی التراسونیک چیست؟


 فیزیوتراپی التراسونیک دارای چندین مزیت برای بیمار است که برخی از این مزایای عبارتند از:

در فیزیوتراپی اولتراسوند تولید حرارت  از طریق ارتعاشات ناشی از امواج صوتی صورت‌ می‌گیرد. هنگامی که بافت‌ها مرتعش‌ می‌شوند باعث افزایش اصطکاک تا سطح مولکولی شده و از این طریق دمای بافت هدف افزایش‌ می‌یابد. این یکی از مزایای فیزیوتراپی التراسوند در مقایسه با پک گرم سنتی است زیرا گرمای ناشی از پک نمی‌تواند به عضلات عمیق یا بافت مفصلی نفوذ کند. سرهای التراسونیک در فرکانس‌های مختلف در دسترس هستند که این باعث هدف قراردادن عمق های مختلفی از بافت می‌شود و به متخصص ماهر این امکان را می‌دهد تا گرما را دقیقا به همان جایی بفرستد که می‌خواهد. آرتروز و درد اندام فانتوم از جمله بیماری‌هایی هستند که ممکن‌ است از این مزیت گرمای عمیق‌تر بهره‌مند شوند.‌

حرارات تولیدشده از طریق التراسوند به آرام‌شدن عضله کشیده‌ شده، کمک‌ می‌کند و از این طریق اسپاسم عضله به حداقل‌ رسیده و طول‌ مدت آسیب‌دیدگی یا تنش عضله کاهش‌ می‌یابد. همچنین یکی دیگر از مزایای فیزیوتراپی التراسونیک، افزایش دامنه تحرکات است. در صورتی که از درد شانه رنج می‌برید و پزشکی علت آن را شانه یخ‌زده تشخیص داد، می‌توانید از التراسوند برای بهبود قابلیت کشش بافت‌های اطراف شانه و افزایش دامنه حرکات بهره بگیرید. این مسئله به بهبود قابلیت کشش شانه کمک می‌کند.(منبع مقاله کاربرد و عوارض التراسوند در فیزیوتراپی – سایت تخصصی فیزیوتراپی لاله)

گرمای عمیق ناشی از فیزیوتراپی التراسونیک تاثیر بسزایی در التیام بافت در عمق زیاد دارد. در واقع، فیزیوتراپی التراسوند بر روی متابولیسم سلول‌های بافت نرم تاثیر می‌گذارد. علاوه بر این، غالبا این سلول‌ها در برابر مایع التیام‌بخش موجود در جریان خون که بر اثر فیزیوتراپی افزایش‌‌ یافته است، گیرایی بیشتری پیدا‌ می‌کنند. بخاطر این خاصیت التیام‌بخشی التراسوند، می‌توان از آن در جراحی و ضایعات بافت نرم نیز استفاده کرد.

یکی دیگر از مزایای فیزیوتراپی التراسونیک، تاثیر صوتی آن است. امواج تولید‌شده از طریق التراسوند باعث بروز ارتعاشات ریزی در سلولهای بافت نرم می‌شود. این ارتعاشات ریز بر روی فیبرهای تشکیل‌دهنده اسکار (جای زخم) بافت تاثیر می‌گذارند. به مرور زمان، التراسوند استفاده‌ شده در این روش می‌تواند از بروز برخی از اسکارهای بافتی پیشگیری‌ کند و حتی ممکن‌ است که توانایی برطرف‌کردن برخی از این جای زخمها را نیز داشته‌ باشد. بعنوان نمونه‌هایی از برطرف‌کردن اسکار می‌توان به رفع‌کردن اسکار اپیسیتومی و همچنین انقباض عضله ناشی از جای زخم بیش از حد در بافتهای کف دست اشاره‌ کرد. از اثر گرمایی این فیزیوتراپی در تجزیه و برطرف‌کردن جای‌زخم و همچنین حفظ و افزایش دامنه تحرکات فرد استفاده‌ می‌شود.

بخشی از کنترل درد از طریق اولتراسوند ناشی از نتایج مکانیکی خود درمان است. این نتایج شامل کاهش اسپاسم  و تنگی عضلات و همچنین بهبود بافت می‌باشد. با این حال، یکی دیگر از مزایای اولتراسوند کمک به فیزیوتراپیست است. ترکیبی از انرژی گرمایی و بهبودی فیزیوتراپی التراسونیک باعث آمادگی عضلات را برای سایر روشهای درمانی کاهش‌دهنده درد، از جمله روشهای کششی و تقویتی می‌شود.

راهنمای عمومی برای ایمنی فیزیوتراپی التراسونیک


 روش‌های اولتراسوند درماني، آرمامنتاریوم اساسی و ضروری برای روشهای درمانی پزشکی را فراهم‌ می‌کند. علاوه بر این، التراسوند ویژگی‌های ایمنی مطلوب را برای درمانگاه به ارمغان‌ می‌آورد. به عنوان مثال، تابش یونیزه با تجمع دوز و خطر ابتلا به سرطان در روش‌های اولتراسوند وجود ندارد. قرارگرفتن در معرض انرژی کم، کمتر از آستانه برای یک اثر زیستی، جهت تولید اثر حتی درصورت تکرار باز هم انباشته‌ نمی‌شود. امواج التراسونیک در بصورت ضعیف در هوا پخش می‌شوند لذا در این روش هیچگونه نیازی به دستکش سربی، پیش‌بند یا سایر ابزار‌های ایمنی نیست اما با این حال، این روش پرقدرت، برای رسیدن به بهره بهینه نسبت به خطر آن، نیازمند توجه به چندین عامل ایمنی می‌باشد.

عمدتا خطر و احتمال آسیب‌دیدگی ناشی از دستگاه و ابزارآلات برای اپراتور یا مسئول تجهیزات بسیار اندک است لذا وی می‌تواند در اتاق درمان مانده و با امنیت کامل التراسوند را از طریق اپلیکاتورهای دستی مورد استفاده قرار دهد. با این حال، برای ایمنی کامل، اپراتور باید اقدامات احتیاطی اولیه را انجام‌ دهد. برای مثال، تجهیزات التراسونیک درمانی را بر روی خود یا دیگران آزمایش‌ نکند (در مقایسه با عکسبرداری اولتراسوند تشخیصی که می‌تواند در مدلهای داوطلبی برای اهداف آموزشی تحت نظارت پزشکی استفاده شود).

ابزارها و دستگاه‌های مورد استفاده در فیزیوتراپی اولتراسونیک قادر به ایجاد اثرات زیستی قابل‌ توجهی هستند لذا برای کاهش هرگونه آسیب‌دیدگی در بیمار بایستی احتیاط لازم رعایت‌ شود. بیماران باید از خطرات احتمالی و همچنین مزایای پیش‌بینی شده مطلع‌ شوند.

اگرچه هیچگونه دوز تجمعی برای هرگونه التراسوند درمانی تعریف‌ نشده است اما باید پیش‌بینی کرد که ممکن‌ است بر اثر تعداد دفعات درمان، اثرات زیستی ناخواسته از قبیل جا زخم‌های ناشی از سوختگی یا آسیب عروقی رخ‌ داده در حین روند درمانی تجمع‌ یابند.

کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.

حرکات تقویت مچ دست: 9 تمرین موثر ورزشی در خانه و باشگاه+عکس

1

داشتن مچ‌های قوی می‌تواند در کارهای دستی، ورزشی و زندگی روزمره بسیار مفید باشد. فرقی‌نمی‌کند که آیا سندرم تونل کارپال داشته‌باشید و یا از برخی دیگر از آسیب‌های مچ‌دست رنج‌ببرید در هر صورت و ورزش‌های ملایم مچ دست می‌تواند به کاهش برخی از علائم مرتبط با این صدمات کمک‌کند.داشتن مچ‌دست قوی در انواع مختلفی از ورزش‌ها، از جمله ورزش‌های راکتی، هاکی، بیس‌بال و بسکتبال از اهمیت بالایی برخوردار است. با انجام تمرینات هدفمند در ورزشگاه و یا خانه و یا با انجام تمرینات و حرکات پیشرفته می‌توان مچ دست خود را تقویت‌کرد.

تقویت مچ‌دست در باشگاه

از  حلقه‌های مچ‌دست بعنوان ورزش‌های روزمره و ابتدایی استفاده‌کنید.

2

حلقه‌های تقویت مچ دست یکی از مهمترین تمرینات مچ‌دست و ساعد به ‌حساب می‌آیند. برای انجام حرکات ورزشی با این حلقه‌ها به یک وزنه‌ی دمبلی شکل ( همچنین می‌توانید از یک هالتر در دو دست و بصورت همزمان استفاده‌کنید) نیاز هست. طریقه انجام این حرکت ورزشی بدین شکل است:
•    بر روی یک نیمکت بنشینید. دمبل را طوری نگه‌دارید که کف دست رو به بالا باشد. تنها با استفاده از عضلات ساعد دست، دمبل را به سمت مچ‌دست بالا بیاورید (حلقه‌کنید). سعی‌کنید به هنگام بالا آوردن دمبل، مچ‌دست را تا جایی که می‌توانید خم‌کنید و بیاد داشته‌باشید که نباید به به آرنج‌دست اجازه خم‌شدن بدهید. بعد از تکمیل این مراحل، دمبل را پایین‌اورده و سپس مجددا همین حرکت را تکرار‌کنید. یادتان باشد که حرکت حلقه‌کردن مچ‌دست را با هر دو دست تمرین‌کنید.
•    این حرکت را در سه ست 15حرکتی  و یا تا زمانی که کاملا احساس خستگی‌می‌کنید، انجام‌دهید. توجه‌داشته باشید که تا زمانی که ذکر نشود تمامی این توصیه‌های مربوط به ست ۱۵ حرکتی برای تمام تمرینات موجود در این مقاله درست است.
•    همچنین می‌توان این تمرین را در منزل و با کمک یک پارچ دسته‌دار به جای دمبل انجام‌داد.

انجام حرکات حلقه‌کردن مچ‌دست بصورت برعکس جهت تقویت بخش بیرونی مچ‌دست

3

تمرین ساعد مچ‌ برعکس همانطور که اسمش پیداست، عبارتست از انجام تمرین حلقه‌کردن عادی مچ‌دست بصورت برعکس و رو به عقب. بهترین زمان برای انجام این حرکت، درست بعد از اتمام چند ست حلقه‌کردن عادی مچ‌دست است تا بدین ترتیب از بکارگیری تمامی عضلات مچ‌دست اطمینان حاصل‌شود.
•    بر روی نیمکتی بنشینید. یکی از ساعدهای خود را بر روی ران خود رهاکنید طوری که حداقل تا زانو کشیده‌شود. دمبل را بردارید و آن را طوری نگه‌دارید که کف دستتان رو به زمین باشد. بگذارید که دمبل در دستتان آویزان‌بماند، سپس، با استفاده از یک مچ‌دست آن را بکشید تا هم‌سطح  با بقیه بازویتان باشد. دمبل را پایین بیاورید و دوباره حرکت رو به بالا (همانند تصویر فوق) تکرارکنید. این حرکت را در مورد هر دو دست انجام‌دهید.

استفاده از غلتک مچ‌دست

4

هرچند ممکن‌است که این تمرین‌ها غیر‌معمول بنظربیایند اما انجام آنها در تقویت مچ‌دست بسیار موثر است. برای انجام این تمرین، به یک چوب یا میله محکم (مثل یک دسته یا دمبل بدون وزنه نیاز است. یک وزنه سبک (مانند وزنه ۵/۲ یا ۵ کیلیویی) را محکم به انتهای یک طناب و سر دیگر آن را به مرکز میله ببندید.
•    میله را در مقابل خود نگه‌دارید و اجازه‌دهید که وزنه متصل به آن آویزان بماند. بیاد‌داشته باشید که کف دست باید رو به پایین باشد. با استفاده از بازو شروع به چرخاندن میله کنید. در این حالت قاعدتا باید طناب دور میله بپیچد و وزنه نیز به سمت میله بالابیاید. به محض اینکه وزنه به میله برخوردکرد دست از چرخاندن بردارید. این بار میله را در جهتی بچرخانید که طناب بازشود و وزنه به سمت پایین حرکت‌کند. در طول انجام این تمرین دست از چرخاندن برندارید و یا اجازه‌ندهید که بازوهایتان رو به پایین رهاشوند.
•    این کار را تا سه الی پنج بار پیچیدن طناب دور میله و یا خستگی کامل انجام‌دهید.

فشردن صفحات هالتر با دو دست

5

این حرکت سخت برای افرادی که دستهای قوی‌ دارند و می‌خواهند مچ‌دست و ساعد خود را قوی‌تر کنند بسیار مناسب‌ است. از آنجایی که این در صورت افتادن این صفحات، ممکن‌است که فرد با آسیب‌های جدی مواجه‌شود لذا اگر هنوز به اندازه کافی در انجام این تمرین تجربه‌ندارید بهتر است حرکت قبلی را اجراکنید.
•    دو صفحه‌ی هالتر هم‌اندازه را روی زمین و روبروی خود قراردهید طوری که عرض صفحات هالتر روبروی شما قرارداشته‌ باشد. بطور همزمان هر دو صفحه را بگیرید؛ طوری‌که انگشتان دست در یک طرف و انگشت شست در طرف دیگر وزنه‌ها قرارداشته باشد. صفحات وزنه را از روی زمین بلندکنید و تا ارتفاع دور کمر خود بالابیاورید. صفحات را به‌هم بفشارید تا از دستتان نیفتند. ۳۰ ثانیه و یا تا زمانی که قادرهستید آنها را در همین وضعیت نگه‌دارید و سپس وزنه‌ها را بر روی زمین بگذارید.
•    این حرکت را ۳ الی ۵ بار دیگر تکرارکنید تا بطور کامل احساس خستگی کنید.
•     اگر  این حرکت را روی نیمکت اجرا‌می‌کنید، وزنه‌ها را دورتر از پاهای خود نگه‌دارید تا از آسیب‌دیدن آنها جلوگیری‌شود. اگر مجبور به انجام این حرکت بصورت ایستاده هستید در اینصورت فاصله‌ی پاها از یکدیگر را بیشتر کنید چراکه در صورت افتادن وزنه‌ها احتمال آسیب‌دیدگی آنها وجوددارد.

تقویت مچ‌دست در خانه


از هر دو دست خود برای انجام امور روزانه‌ی نیازمند یک‌ دست استفاده‌کنید

در اغلب افراد همیشه یک مچ‌ یکی از دستها از دیگری قوی‌تر است. احتمالا اگر بخواهید کارهای روزانه خود را با دست ضعیف‌تر انجام‌دهید، متوجه خواهیدشد که انجام این کار چقدر سخت است. بهتر است به انجام کارها با دست ضعیف‌تر ادامه‌دهید چراکه به مرور زمان، دست ضعیف‌تر شما، قوی خواهد شد. در زیر لیستی از کارهای روزمره ارائه‌شده است که می‌توانید برای انجام آنها از دست ضعیف‌تر خود استفاده‌کنید:
•    مسواک‌زدن
•    نوشتن
•    استفاده از موس یا پد کامپیوتر
•    خوردن غذا
•    هم‌زدن غذا یا نوشیدنی

استفاده از توپ‌های کاهش استرس یا وسایل تمرینی مچ‌دست

6

احتمالا این وسایل ورزشی دستی را در باشگاه‌ها، فضاهای پر از استرسی همچون دفترهای خانگی و غیره دیده‌باشید. اگرچه این وسایل در شکل‌ها و اندازه‌های مختلفی وجوددارند اما هدف اصلی همه‌ی آنها یکی است. هدف ا ین وسایل قرارگرفتن در دست، محکم‌ و ثابت فشاردادن آنها و تکرار این حرکت جهت تقویت عضله مچ‌دست است.
•    این وسایل برای زمانی خوب هستند که یکی از دستان فرد آزاد است. مثلا می‌توانید این حرکت تقویتی را زمانی انجام‌دهید که با یکی از دستانتان گوشی تلفن را گرفته‌اید و یا مشغول کتاب‌خواندن هستید.

از تمرین مچ‌دست مربوط به بازی گلف استفاده‌کنید.

7

آیا به بازی گلف در آینده نزدیک فکر‌می‌کنید؟ گردگیری و تمیزکردن خانه می‌تواند یک ورزش عالی برای تقویت عضلات مچ‌دست و دامنه تحرکات آن باشد. برای این کار همچنین می‌توانید از یک  شی‌ء سبک و دراز و محکم همانند دسته جارو با یکی از دستانتان استفاده‌کنید.
•    برای انجام این تمرین، بایستید و با دست خود یک چوب گلف را گرفته و در کنار خود قراردهید. یادتان باشد که برای اجرای این حرکت تنها با استفاده از مچ‌دست رو به آسمان اشاره‌کنید طوری که قصد ضربه‌زدن به توپ گلف را دارید و سپس به آرامی چوب را به سمت پایین برگردانید. این حرکت را آن‌قدر تکرارکنید که در مچ‌دست خود احساس سوزش‌کنید.
•     برای فشار بیشتر می‌توانید از ابتدا از چوب سبک و سپس رفته‌رفته از چوب گلف سنگین‌تر استفاده‌کنید.

چرخش مچ‌دست

8

این تمرینات ساده برای کسانی مناسب است که وقت کافی ندارند و یا فضای کافی برای انجام تمرینات پیچیده‌تر ندارند زیرا این تمرین را می‌توان حتی در محیط کار و یا حتی به هنگام نشستن در هواپیما و در وقت استراحت نیز انجام‌داد. همچنین گاهی از این تمرینات ساده در جلسات فیزیوتراپی نیز استفاده‌می‌شود. حتی در صورتی که سالم هم هستید از این تمرین استفاده‌کنید چراکه چرخش مچ‌دست در زمانی که احساس خستگی می‌کنید می‌تواند حس آرامش را برای شما به ارمغان‌‌آورد.
•    در حالیکه ایستاده و یا نشسته‌اید، کف دستانتان را در جلوی خود و رو به زمین نگه‌دارید. مچ‌دستان خود را در یک مسیر دایره‌ای به سمت چپ بچرخانید. سپس جهت حرکت را عوض‌کرده و این بار به سمت راست بچرخانید. می‌توانید در حین انجام حرکت، مچ دست‌های خود را باز و بسته‌کنید. بعد از اینکه از تمام حرکات چرخشی استفاده‌کردید، کف دستان خود را برعکس‌کرده و از نو شروع‌کنید.

حرکت بند کشی مقاومتی

9

بندهای مقاومتی، کش‌های بزرگی از جنس لاستیک هستند که اغلب با هدف فیزیوتراپی مورد استفاده قرارمی‌گیرند اما می‌توان از این بندها برای تقویت عضلات استفاده‌کرد،حتی در صورتی که هنوز بطور کامل از یک آسیب‌دیدگی بهبود‌نیافته‌ باشید. برای انجام این حرکت به یک بندکشی محکم نیازدارید. این بند‌های کشی را می‌توانید از فروشگاه‌های لوازم ورزشی و یا مراکز فیزیوتراپی تهیه‌کنید. در ادامه، ۲ حرکت برای تقویت مچ‌دست را معرفی خواهیم‌کرد که می‌توانید آنها را در منزل انجام‌دهید :
•    خم‌کردن مچ دست: بایستید؛ درحالی‌که بند را دور انگشت‌های خود حلقه‌کرده‌اید، بایستید و کف دست‌ها را طوری در کنار خود نگه‌دارید  رو به بالابگیرید که زاویه‌ی آرنج ۹۰ درجه باشد. طرف دیگر بند کشی را در زیر پاهای خود بگذارید و یا می‌توانید آن را به در نیز وصل‌کنید. حالا تا جایی‌که می‌توانید دست‌های خود را بالابیاورید و سپس آنها را پایین‌بیاورید تا استراحت‌کنند. در تمام مدت انجام این حرکت، ساعد باید ثابت باشد. توجه‌کنید که این حرکت بسیار شبیه به حرکت حلقه‌کردن مچ‌دست است که قبلا بدان پرداختیم.
•    کشیدن مچ‌دست: این حرکت هم مثل حرکت بالا اجرا‌می‌شود تنها با این تفاوت که در این حرکت کف دست‌ها رو به زمین است. دقت‌کنید که این حرکت بسیار شبیه به حلقه‌کردن مچ‌دست بصورت ایستاده‌ است.

حرکت سطل برنج

10

این تمرین غیر متعارف شباهت زیادی با سایر حرکات ذکر شده در بالا ندارد اما در عین سادگی، یک حرکت بسیار موثر برای تقویت عضلات مچ‌ و ساعد است. در واقع، برخی از تیم‌های بیسبال انجام این حرکت را به بازیکنانشان جهت تقویت مچ‌دست توصیه‌می‌کنند. تمام آن چیزی که برای انجام این حرکت بدان نیازدارید شامل یک سطل بزرگ و عمیق و مقدار کافی برنج است تا بتوانید دستان خود را درون آن فروبرید.
•    ابتدا برنج را داخل سطل بریزید. دست‌های خود را تا مچ‌دست درون برنج فروببرید. در ادامه، تا زمانی حرکات زیر را درون سطل انجام‌دهید که احساس سوزش به شما دست‌دهد. مقاومت و اصطکاک برنج در برابر دستان شما در میان ناباوری باعث تقویت عضلات مچ‌دست می‌شود.
•    مشت‌های خود را در درون سطل گره‌کنید و دست‌ها را در مسیری دایره‌ای شکل به عقب و جلو بچرخانید.
•    مشت‌های خود را بازکرده و دستها را در مسیرهای دایره‌ای شکل به عقب و جلو بچرخانید.
•    در حالیکه دستانتان در برنج است آنها را باز و بسته‌کنید.
•    دستهای خود را در برنج بالا و پایین‌ببرید.
•    در حالیکه کف دستانتان رو به بدنتان است آنها را رو به بالا خم‌کنید.
•    حرکت مچ دست برعکس را درون سطل انجام‌دهید.

«کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است»

دیسککتومی دیسک کمر: رفع فشار روی عصب با تخلیه بیرون زدگی دیسک

دیسککتومی دیسک کمر

دیسککتومی در لغت به معنای بیرون آوردن دیسک است. دیسککتومی در تمام طول ستون فقرات، از گردن تا پایین کمر، قابل اجرا است. جراح از قسمت خلفی ستون فقرات به دیسک آسیب دیده دسترسی پیدا می‌کند، از میان عضلات و استخوان. او با  برداشتن قسمتی از استخوان لامینا به دیسک راه پیدا می‌کند. لامینا استخوانی است که قسمت پشتی کانال نخاعی را پوشانده است و به عنوان یک محافظ برای نخاع عمل می‌کند. در مرحله‌ی بعدی، عصب ستون فقرات به یک سمت کشیده می‌شود. با توجه به شرایط شما، یک دیسک (تک سطحی) و یا چند دیسک (چند سطحی) ممکن است احتیاج به برداشته شدن داشته باشند. برای انجام عمل دیسککتومی، از ابزار و تکنیک‌های متفاوتی استفاده می‌شود. جراح با در نظر گرفتن شرایط شما، مناسب‌ترین تکنیک را برای شما انجام خواهد داد. هدف از این عمل حذف فتق دیسک ستون فقرات است که باعث ایجاد درد در گردن، پشت و دیگر اندام‌ها شده و یا عصب‌ها را تحت فشار قرار می‌دهد. احتمال بازگشت دوباره فتق دیسک در آن مهره بسیار کم خواهد بود چون با انجام این عمل قسمت اعظم دیسک برداشته می‌شود.

انواع دیسککتومی


میکرودیسککتومی

در روش مدرن میکرو دیسککتومی، جراح با کاهش اندازه‌ی جراحی و کاهش آسیب‌های وارده به بافت‌ها عمل را انجام می‌دهد به اینگونه که برشی با سایز ۱ تا ۱.۵ اینچی ایجاد کرده و به جای برش دادن عضلات و رباط‌ها، آنها را پراکنده کرده و کنار می‌زند. در این روش، با استفاده از فلوروسکوپی، مقدار بریدگی لازم برای دیدن محل جراحی، کاهش می‌یابد. بزرگ نمایی تصویر این امکان را می‌دهد که تصویر واضحی از عصب‌ها و فتق دیسک در دسترس باشد. ابزار‌های ویژه این امکان را فراهم می‌آورند که بدون ایجاد مانع در دید مستقیم، بافت‌ها به دقت جا‌به‌جا و کنترل شوند. به خاطر جابجایی در عضلات و دیگر بافت‌ها، درد بعد از جراحی قابل تحمل‌تر می شود. با برداشتن دیسک که عصب‌ها را تحت فشار قرار داده بود،  درد رادیکولوپاتی قبل از جراحی کاهش یافته و از بین می‌رود، و اغلب بیماران به محض به هوش آمدن بعد از جراحی بهبودی درد پاهایشان را حس می‌کنند. معمولا بیماران بعد از گذراندن دوره‌ی ریکاوری و خارج شدن از بیمارستان، درد کمتری را نسبت به قبل از انجام جراحی ، حس می‌کنند. برای اینکه بیماران بتوانند راحت‌تر انتخاب کنند، عمل میکرو دیسککتومی به صورت سرپایی هم انجام می‌شود که درصد موفقیت آن نیز بسیار زیاد است.

دیسککتومی از طریق پوست و آندوسکوپی

این دو روش دیسککتومی ستون فقرات با حداقل تهاجم انجام می‌شوند. در این روش، با ورود یک و یا چند لوله‌ی نازک به کمر، راهرویی تعبیه می‌شود که از طریق آن می‌توان‌ فتق دیسک را با کمترین آسیب به بافت‌ها، از بین برد. یک سیم هدایت کننده در داخل دیسک، در نزدیکی نوروفرمن قرار داده می‌شود. در اطراف این سیم، لوله‌های نازک متعددی قرار داده می‌شود تا بافت‌ها را کنار بزنند و حفره‌ای را برای انجام جراحی مهیا سازند. عصب‌های ستون فقرات در داخل لوله‌ای به نام نوروفورمن قرار گرفته‌اند. در این روش، از بی‌حسی موضعی و آرامبخش استفاده می‌شود. چون این روش کمترین میزان تهاجم را دارد، به عنوان یک عمل سرپایی انجام می‌شود. برای وارد کردن لوله‌ها به داخل کمر از برش‌هایی استفاده می‌شود که طول آن‌ها بیشتر از چند میلی متر نیست، به دلیل کوچک بودن سایز برش‌ها، درد ناشی از آنها نیز بسیار کم است. نکته‌ی چالش برانگیز این عمل، ناراحتی دوباره‌ی عصب‌ها، به دلیل حفره‌ی ایجاد شده و ورود ابزار جراحی به داخل حفره‌ها است. بعد از خارج شدن ابزار جراحی، مقدار درد قابل تحمل‌تر خواهد بود. اگر منشا درد ، حرکت استخوان و دیسک بوده باشد، بلافاصله بعد از انجام جراحی کاهش قابل ملاحظه‌ای در مقدار درد ایجاد خواهد شد. هر دو روش به عنوان روش‌های سرپایی در نظر گرفته می‌شوند و در صورت داشتن شرایط خاص، امکان بستری شدن به مدت یک شب وجود دارد. علت این شرایط خاص می‌تواند شرایط سلامتی بیمار و بروز عوارض نامتعارف باشد و یا برای بعضی از بیماران عدم توانایی در سپری کردن دوره‌ی ریکاوری درخارج از بیمارستان و یا در منزل،می‌باشد.

عمل لیزر دیسککتومی ستون فقرات یک عمل کم تهاجمی و سرپایی است که درد ناشی از فتق دیسک را در بیماران از بین می‌برد. در این روش مقداری از محتویات ژل مانند داخل دیسک، توسط لیزر سوزانده می‌شود. که باعث کاهش مقدار دیسک آسیب‌دیده و کاهش درد ناشی از بر‌آمدگی و یا فتق دیسک می‌شود. این روش، یک روش درمانی سرپایی بوده و روش بسیار موثری برای از بین بردن درد مزمن کمر می‌باشد. لیزر در افرادی استفاده می‌شود که استفاده از روش‌های قدیمی در کاهش درد آن ها تاثیری نداشته است. برای افرادی که از درد شدید رنج می‌برند و فیوژن ستون فقرات برای آنها فایده‌ای نخواهد داشت، استفاده از لیزر بهترین روش است. اگر شما از درد برآمدگی و یا فتق دیسک کمر رنج میبرید واستفاده از روش‌های درمانی غیر جراحی، کمکی به کاهش درد شما نکرده‌اند، احتمالا پزشک شما استفاده از لیزر را به شما توصیه کند. برای انجام عمل دیسککتومی با استفاده از لیزر، یک برش بسیار کوچک بر پوست شما ایجاد خواهد شد و لوله‌ی نازکی به داخل ستون فقرات شما فرستاده می‌شود تا عمل تصویر برداری و جراحی از طریق آن صورت پذیرد. با استفاده از اشعه‌ی لیزر، فتق دیسک برداشته خواهد شد و بر آمدگی‌های کوچک از بین خواهند رفت. استفاده از لیزر این امکان را به جراحان می‌دهد که بدون استفاده از روش‌های قدیمی جراحی کمر، و بدون ایجاد خطر برای ستون فقرات، بیرون زدگی دیسک را درمان کنند و فشار آن را از روی عصب‌ها بردارند. دیسککتومی با استفاده از لیزر، میزان رضایت بیشتری را در بین بیماران داشته است و دوره‌ی ریکاوری بعد از آن نیز کوتاه‌تر از عمل باز کمر می باشد.

آرتروسکوپی دیسک، یک روش جراحی برای درمان فتق دیسک است که امروزه جایگزین دیگر روش‌ها شده است. موفقیت آرتروسکوپی به تکنیک و مهارت کافی نیاز دارد. عمل باز قدامی گردن، با استفاده و یا بدون استفاده از فیوژن، روش درمانی استاندارد برای درمان بیماری‌های دیسک گردن می‌باشد. اگر پزشک بخواهد تمام راه‌های درمانی موجود برای درمان دیسک گردن را برای بیمار بررسی کند. در این صورت احتیاج به انجام دیسککتومی از طریق آندوسکوپی خواهد بود. عمل باز قسمت قدامی گردن نسبت به آندوسکوپی، بسیار عمل حساس‌تری است. روش آرتروسکوپی و دیسککتومی با استفاده از تکنولوژی‌های پیشرفته و برش‌های خیلی کوچک ، قابل اجرا هستند. این روش با استفاده از بیهوشی کامل انجام شده و برای سلامت بیشتر بیمار، در تمام طول عمل، وضعیت ستون فقرات بررسی می‌شود. پوست روی دیسک با استفاده از فلوروسکوپی شناسایی می‌شود. بافت‌های سر راه، توسط دستیار جراح، کنار زده می‌شوند. یک سوزن از پوست و بافت‌های نرم اطراف عبور کرده و آرتروسکوپ از طریق این سوزن وارد دیسک می‌شود وسپس، سوزن برداشته می‌شود. در این مرحله، داخل دیسک قابل مشاهده است و آن قسمتی از دیسک که باعث ایجاد درد و ناراحتی شده است با استفاده از ابزار‌های مخصوص و تحت نظر جراح، برداشته می‌شود. پوششی به اندازه‌ی یک چسب زخم بر آن گذاشته می‌شود و تا ۲هفته باید از آتل مخصوص گردن استفاده شود. اغلب بیماران بلافاصله بعد از جراحی کاهش درد را حس می‌کنند. در روز انجام عمل، بیمار تحت مراقبت خواهد بود. ۲ تا ۶ هفته بعد می‌تواند تمام فعالیت‌های فیزیکی خود را دوباره از سر بگیرد.

مزایا و معایب عمل


یکی از مزایای اصلی دیسککتومی کمری این است که بعد از انجام آن ستون فقرات احتیاجی به فیوژن نخواهد داشت و عیب بزرگ آن این است که فضای موجود در دیسک با استفاده از پیوند استخوان نمی‌تواند برای عصب‌های موجود در آن بیشتر شود. از آنجاییکه در این عمل بیشتر قسمت‌های دیسک در محل خود باقی می‌مانند، احتمال وقوع فتق دیسک در آینده ۳ تا ۵ درصد خواهد بود.

دیسککتومی برای چه افرادی مفید خواهد بود؟


انجام عمل دیسککتومی در ۹۵ درصد موارد برای از بین بردن درد سیاتیک که بر اثر فتق دیسک ایجاد می‌شود، موثر خواهد بود. سیاتیک درد ناشی از فشار وارد شده به عصب‌ها است. این فشار معمولا به دلیل فتق دیسک اتفاق می‌افتد. زمانی که فتق بیشتر می‌شود، بافت‌های آسیب دیده در داخل کانال نخاعی گسترش می‌یابند و باعث ایجاد فشار بر عصب‌ها می‌شوند. این فشار باعث می‌شود که عصب‌ها سیگنال درد را به مغز بفرستند. درد از ناحیه‌ی پاها شروع می‌شود. اگر شما از درد پا که ناشی از فشار بر روی عصب‌هایتان است، رنج می‌برید، این روش می‌تواند گزینه‌ی مناسبی برای شما باشد. البته که برای انجام عمل کمر احتیاج به یک متخصص حرفه‌ای و با تجربه خواهید داشت. با استفاده از روش‌های تشخیصی مانند سی تی اسکن، عکسبرداری با اشعه ایکس و غیره، پزشک اطمینان حاصل خواهد کرد که درد شما بر اثر فشار وارده به عصب‌های شما بوده است و پس از آن روش‌های درمانی مناسب را به شما پیشنهاد می‌دهد. در اغلب موارد درد سیاتیک بدون جراحی، بهبود خواهد یافت. اگر درد شما بیشتر از ۱۲ هفته ادامه داشت احتمالا باید از دیسککتومی برای درمان آن استفاده کنید.

  • ۷۰ تا ۷۵ درصد بیماران بعد از دیسککتومی از درد پا رهایی می‌یابند.
  • ۲۰ تا ۲۵ درصد ممکن است که درد پایشان کاهش یابد اما به طور کامل درمان نشده باشد.
  • ۵ درصد امکان دارد که دیسککتومی هیچ نتیجه‌ای برای بیمار نداشته باشد

عوارض و خطرات


عوارض و خطرات ناشی از دیسککتومی می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • آسیب به ریشه‌ی عصب‌ها
  • آسیب به نخاع
  • نشت مایع نخاعی
  • عفونت
  • خونریزی
  • درد متداوم

البته، بروز این عوارض اتفاقی کمیاب و نادر است.

چرا درمان فتق دیسک اهمیت زیادی دارد؟


فتق دیسک در بعضی از موارد می‌تواند هیچ نشانه و عوارضی نداشته باشد. با این حال اگر عصب تحت فشار قرار بگیرد عوارضی مانند درد، بی حسی،  مور مور شدن و ضعف، بروز خواهد کرد. اگر وضعیت بیماری شما وخیم شود امکان دارد با مشکلاتی مثل عدم عملکرد درست روده و مثانه مواجه شوید که در این صورت باید سریعا تحت درمان قرار بگیرید چون در غیر این صورت احتمال آسیب به نخاع افزایش می‌یابد. اگر نشانه‌های ذکر شده را در بدن خود مشاهده کردید سریعا باید توسط پزشک معاینه شوید. اگر تحت درمان قرار نگیرید، آسیب‌های جبران ناپذیری به عصب‌ها و عضلات شما وارد خواهد شد. با بررسی وضعیت بیماری، پزشک متخصص به شما خواهد گفت که آیا احتیاج به جراحی دارید یا با استفاده از روش‌های مراقبتی می‌توانید بهبود حاصل کنید. معمولا با توجه به مقدار پیشرفت فتق دیسک، در ابتدا با استفاده از مراقبت‌ها و روش‌های غیر جراحی اقدام به درمان فتق می‌شود. این مراقبت‌ها شامل موارد زیر است:

  • استفاده از ضد التهاب
  • فیزیوتراپی
  • طب سوزنی
  • اعمال سرما و گرما
  • تزریق استروئید در اپیدورال
  • ماساژ درمانی
  • روش‌های ماساژ و استفاده از فن جابجا کردن ستون فقرات

با این حال، اگر بعد از انجام این مراقبت‌ها کاهش درد را مشاهده نکردید ، ممکن است به جراحی‌های کم تهاجمی احتیاج داشته باشید.

قبل از انجام دیسککتومی


در ابتدا شما باید از روش‌های مراقبتی و غیرجراحی مانند، فیزیوتراپی، طب سوزنی ، تزریق استروئید استفاده کنید. اگر این موارد اثر بخش نبود ممکن است به عمل دیسککتومی احتیاج داشته باشید.

در حین انجام دیسککتومی


این عمل معمولا با استفاده از بیهوشی کامل انجام می‌شود، به این معنا که شما در طول عمل کاملا بیهوش هستید. شما به وسیله‌ی تنفس گاز بیهوشی و یا با تزریق ماده‌ی بیهوش کننده، بیهوش خواهید شد. قسمت کمی از استخوان ستون فقرات و رباط‌های اطراف آن جدا می شوند تا راه دسترسی به دیسک باز شود. در حالت ایده آل، فقط آن قسمتی از دیسک که بر عصب‌ها فشار ایجاد می کند برداشته می‌شود، به این معنا که فشار از روی عصب برداشته می‌شود اما قسمت اعظم دیسک سالم باقی می‌ماند. اگر احتیاج باشد که تمام دیسک شما برداشته شود، پزشک باید جای آن را با استفاده از استخوان طبیعی، استخوان گرفته شده از بدن شخص دیگر و یا قسمتی از استخوان لگن شما- و یا با استفاده از استخوان‌های مصنوعی، پر کند. مهره‌ی اضافه شده، با استفاده از ابزار محکم فیوژن، در محل خود ثابت می‌شود.

بعد از جراحی


بعد از پایان جراحی شما به اتاق ریکاوری منتقل می‌شوید و تیم مخصوصی عوارض ناشی از بیهوشی و جراحی را در شما بررسی می کنند. اگر احساس ناراحتی نکنید می توانید بعد از انجام عمل، در همان روز به منزل بروید با این حال در صورتی که احتیاج به مراقبت های بعد از عمل داشته باشید، در بیمارستان و تحت مراقبت خواهید ماند. اغلب بیماران بعد از یک یا دو روز به منزل می روند. ریکاوری شما ممکن است بین ۱ تا ۴ هفته زمان ببرد و مقدار آن به وضعیت بیماری و سلامتی شما بستگی دارد. ممکن است در محل بریدگی ها احساس درد داشته باشید. درد اصلی ممکن است بلافاصله بعد از انجام عمل از بین نرود و احتیاج به زمان داشته باشد. سعی کنید که انرژی مثبت داشته باشید و در صورت توصیه پزشک، جلسات فیزیوتراپی خود را به موقع انجام دهید. نسبت به اینکه در محل کار خود احتیاج به چه مقداری نشستن راه رفتن و جابه جا کردن وسایل سنگین دارید، ممکن است ۲ تا ۶ هفته بعد از عمل جراحی بتوانید به محل کار خود بازگردید. اگر شما در محل کار مجبور به جابه جایی وسایل سنگین هستید، ممکن است دکتر به شما تجویز کند که ۶ تا ۸ هفته استراحت مطلق داشته باشید. از انجام فعالیت هایی که باعث ایجاد فشار، کشیدگی و خم شدن کمر شما می شوند تا ۴ هفته خودداری کنید. فیزیوتراپ به شما تمریناتی را آموزش خواهد داد که باعث افزایش قدرت و انعطاف عضلات اطراف ستون فقرات شما خواهد شد. کسانی که شغل آنها احتیاجی به فعالیت های فیزیکی ندارد، می توانند ۲ تا ۴ هفته بعد از عمل به کار خود بازگردند. دیگر افراد ممکن است به ۸ تا ۱۲ هفته استراحت احتیاج داشته باشد. دیسککتومی درد ناشی از فتق دیسک را در اکثر افرادی که دچار عوارض آن شده اند، از بین میبرد. با این حال دیسککتومی عملی دائمی نیست. چون این عمل نمی تواند فرایندی که باعث ایجاد فتق دیسک شده است را متوقف کند. برای جلوگیری از آسیب دوباره ، پزشک شما مواردی را به شما توصیه می کند که شامل کاهش وزن و انجام ورزش های موثر و کم فشار است. و همچنین از شما می خواهد فعالیت هایی که باعث اعمال فشار زیاد، کشیده شدن و یا چرخش ستون فقرات شما می شود را متوقف کنید.

پیشگیری و درمان پای پرانتزی کودک با فیزیوتراپی و ویتامین غذایی

پای پرانتزی

پای پرانتزی به عارضه‌ای گفته می شود که شخص هنگام راست ایستادن زانوهایش از هم فاصله داشته باشد (در هنگامی که پاها جفت است). داشتن پاهای پرانتزی برای کودکان زیر 18 ماه طبیعی است. اما در صورت ادامه یافتن این عارضه، والدین باید نگران شوند. این مشکل، در میان کودکان شایع است. پای پرانتزی نوعی اختلال در ساختار پا می‌باشد. اگر این عارضه در دوره های اولیه درمان نشود، مشکلات جدی در بزرگسالی برای شخص ایجاد می کند. والدین کودک باید به محض اطلاع از پاهای پرانتزی وی، درمان را شروع کنند. داروها و جراحی‌های زیادی وجود دارند که می‌توانند به درمان این وضعیت کمک کنند. در مقابل راه‌حل‌های طبیعی بسیاری هم شناخته شده اند که در درمان پاهای پرانتزی اثربخش هستند.
کمبود ویتامین D، بیماری بلانت، رشد غیر طبیعی استخوان‌ها، مسمویت با فلوراید یا جیوه و شکستگی استخوان که به طور طبیعی بهبود نیافته است، از شایع ترین علل بروز این عرضه هستند. تشخیص این بیماری بسیار راحت است. همانطور که از اسم این عارضه پیداست، طرز قرارگیری پاهای کودک مبتلا به پاهای پرانتزی در حالت ایستاده، به شکل پرانتز است. پیش از شروع درمان (درمان خانگی یا با دارو) باید با پزشک خود در رابطه با اثربخشی درمان و نداشتن عوارض جانبی برای بدن مشورت کنید. بهتر است که سعی کنید بدون استفاده از جراحی، عارضه را درمان کنید. در ادامه چند نوع درمان طبیعی و خانگی که می‌تواند در بهبود این عارضه به شما کمک کند آمده است:

مداوای طبیعی پاهای پرانتزی


نقش ویتامین D در پای پرانتزی

ویتامین D یکی از مهمترین مواد مغذی است که برای درمان مشکل پاهای پرانتزی به کمکتان می آید. احتمال ابتلا به پاهای پرانتزی در میان کسانی که کمبود ویتامین D دارند، بیشتر است. این ویتامین بسیار مهم است و باید برای درمان این عارضه مصرف شود. میزان توصیه شده مصرف این ماده برای کودکان 400 تا 1000  IU در روز می‌باشد. این میزان برای بزرگسالان 1500 تا 1000  IU در روز است. همچینین ضروری است که شخص هر روز آفتاب بگیرد، زیرا نور خورشید مقادیر زیادی ویتامین D دارد. در صورتی که به کمبود ویتامین D مبتلا هستید، استفاده از مواد غذایی سرشار از مکمل‌ها، مانند ماهی و تخم مرغ، بهترین روش درمانی طبیعی برای شما است.

درسنین اولیه کودکی، مواد شیمیایی و ترکیباتی در بدن کودک وجود دارد که بر رشد استخوان ها تاثیر منفی گذاشته و همچنین می تواند به پرانتزی شدن پاهای وی منجر شود. به همین دلیل ضرروی است که هرکسی از بدن خود رفع مسمومیت کند. همچنین بهتر است که این کار در سنین رشد کودک انجام شود تا از ریسک ابتلا به عارضه پاهای پرانتزی کاسته شود. در صورتی که  سرب و فلوراید در بدن کودک ذخیره شود، ممکن است بعدها به ضعف استخوان‌های  وی منجر شود. استفاده از کلسیم و منیزیم هیدورکسید می تواند به رفع مسمومیت با فلوراید کمک کند. اگر لوله‌کشی ساختمان از جنس سرب است، بهتر است که آنها را باید PVC و لوله‌ های مسی تعویض کرد، زیرا این مواد برای سلامتی کم‌خطرتر هستند. همچنین درهنگام نوشیدن آب لوله‌کشی، باید از سیستم تصفیه آب استفاده نمود، زیرا این سیستم‌ها به شما کمک می کنند تا از شر فلزات سنگین و فوراید آب خلاص شوید.

ماساژ یکی از بهترین روش‌های درمانی برای بسیاری از بیماری ها، از جمله التهاب، درد و خشکی مفاصل است. در صورت وجود عارضه پاهای پرانتزی در کودکتان نباید از این روش درمانی طبیعی غافل شوید، زیرا این روش درمانی در کودکان نابالغ بسیار اثربخش است. هنگامی که از این روش درمانی طبیعی برای کودکان بهره ببرید، استخوان‌هایشان دوباره صاف خواهند شد. برای این منظور باید به پزشکی مراجعه کنید که تجربه زیادی در درمان پاهای پرانتزی داشته باشد. در جلسه درمانی، پزشک پاهای کودک را برای مدتی طولانی عقب و جلو می‌کند. مراجعه به پزشک در سنین رشد کودک بسیار حائز اهمیت است. همچنین در صورتی که می‌خواهید نتیجه بهتری از درمان بگیرید، بهتر است که از کودک خود بخواهید در حالت درازکش یا هنگام خواب از بریس زانو استفاده کند. برای انجام این روش درمانی باید یکی از پاهای خود را بلند کرده (در صورتی که کسی همراهتان هست، از او بخواهید تا این ماساژ را برایتان انجام دهد) و سپس زانویتان را خم کنید. در مرحله آخر باید پایتان را به سمت  سینه خود بالا بکشید. بهتر است در هنگام انجام این روش درمانی، کسی به شما کمک کند زیرا در این صورت نتایج بهتری خواهید گرفت. بایستی این حرکات را چندین بار در روز انجام دهید تا برای شما مفید واقع شوند. همچنین در صورت مراجعه به پزشک برای درمان این مشکل، ممکن است که او کفش‌ها یا بریس‌های مخصوصی را تجویز کند که برای درمان پاهای پرانتزی مفید هستند.

تقویت پا

با انجام این تمرینات، شما فشار را از روی مفاصل خود کم خواهید کرد. همچنین عضلات پای شما تقویت خواهد شد. اما ممکن است این روش درمانی عوارض جانبی نیز داشته باشد. این روش برای هرکسی جواب نمی‌دهد؛ اما درمواردی هم اثربخش بوده است. اگر مدتی است که این روش درمانی را انجام می‌دهید ولی نتیجه‌ای مشاهده نکرده‌اید، بهتر است که به پزشک مراجعه کنید. برای انجام این تمرینات باید به پشت روی میز دراز بکشید. سپس زانویتان را کاملاً خم کنید تا وقتی که پا عضلات باسن را لمس کند. در صورتی که می‌خواهید به نتایج بهتری دست یابید، باید این حرکات را چندین بار در هفته برای چند ماه انجام دهید. این روش برای درمان عارضه پای پرانتزی که درمراحل اولیه قرار دارد، اثر بخش است.

یوگا یکی از موثرترین روش‌های درمانی طبیعی برای بهبود مشکل پاهای پرانتزی می‌باشد. همه می‌دانند که انجام تمرینات یوگا کار آسانی نیست. ولی اگر برای انجام این تمرینات تلاش کنید، در آن صورت انعطاف پذیری و هم‌ترازی پاهایتان را به طرز خارق‌العاده‌ای افزایش خواهید داد. بسیاری از افراد مبتلا به پای پرانتزی نمی‌توانند تمرینات یوگا را انجام دهند. اما افرادی که این تمرینات را انجام می‌دهند کمک شایانی به اصلاح وضعیت بدن خود می‌کنند. مداوای کسی که تمرینات یوگا را انجام می دهد قطعی است. بهتر است که افراد مبتلا به پای پرانتزی برای نزدیک کردن پاهایشان به همدیگر از تمرینات یوگا استفاده کنند. حرکت سر گاو (گوموک آسانا) و مجموعه حرکات خم شدن به جلو از جمله حرکات یوگا هستند که بیشتر از سایر حرکات برای درمان این عارضه توصیه می‌شوند. با استفاده از این روش، به خود کمک می‌کنید تا پاهایتان را در کنار هم قرار دهید، وضعیت بدنتان را اصلاح کنید و عضلاتتان را تقویت کنید. برای اصلاح پای پرانتزی از بند یوگا نیز استفاده می‌شود که به تقویت استخوان‌هایتان کمک می‌کند.

پیلاتس برای پای پرانتزی

پیلاتس روش درمانی موثر دیگری برای پای پرانتزی است، زیرا پزشکان زیادی اثربخشی این حرکات را اثبات کرده‌اند. این تمرینات شباهت بسیار زیادی به یوگا داشته و مانند یوگا، در درمان پای پرانتزی اثربخش هستند.  پیلاتس درمان طبیعی فوق‌العاده‌ای برای تقویت عضلات پا می‌باشد (به خصوص در افراد مبتلا به پای پرانتزی). اگر می‌خواهید عضلات اطراف زانو و بالای آن را تقویت کنید، تمرینات پیلاتس بسیار برای شما اثربخش خواهد بود. تکنیک‌های زیادی در پیلاتس وجود دارد که می‌توان برای افراد مبتلا به پای پرانتزی استفاده شود. تمرین Ballerina و roll up، تمرینات بسیار موثری در پیلاتس هستند که پاهایتان را تنظیم کرده و عضلات شکمی شما را نیز تقویت می‌کنند. در صورتی که می‌خواهید این دو حرکت را انجام دهید، به پشت دراز بکشید. پاهایتان را بالا بیاورید. همچنین  سعی کنید پاهایتان را در کنار هم نگاه دارید. سپس پاهایتان را به سمت بالا و پایین حرکت دهید. در هنگام بلند کردن نیم‌تنه بالایی، عضلات شکمی‌تان نیز منقبض خواهند شد. در هنگام انجام این تمرینات باید دم و بازدم بسیار سریعی داشته باشید. این حرکات را می‌توانید روی زمین و یا روی تخت انجام دهید.

آتل برای پای پرانتزی

در صورت ابتلای کودکتان به پای پرانتزی، بهتر است که از بریس و آتل برای درمانش استفاده کنید. بریس یا آتل را روی پای وی ببندید و بگذارید برای مدتی به همان شکل بماند. با استفاده از بریس و آتل پای کودک صاف خواهد شد. در هنگام خواب نیز می‌تواند از آتل استفاده کرد.

فیزیوتراپی نیز یکی دیگر از درمان‌های طبیعی بسیار موثر است که برای درمان پای پرانتزی مورد استفاده قرار می‌گیرد. اگر می‌خواهید برای درمان پای پرانتزی از این روش استفاده کنید، باید به پزشک دارای گواهی فیزیوتراپی مراجعه کنید. فیزیوتراپ تمرینات صحیح برای تقویت عضلات پا را به شما نشان خواهد داد. در صورتی که می‌خواهید بهترین نتیجه را کسب کنید، این نوع تمرینات را با فیزیوتراپ خود انجام دهید. درغیر این صورت ممکن است، انجام این تمرینات باعث بروز مشکلات دیگر شود.فیزیوتراپی نیز یکی دیگر از درمان‌های طبیعی بسیار موثر است که برای درمان پای پرانتزی مورد استفاده قرار می‌گیرد. اگر می‌خواهید برای درمان پای پرانتزی از این روش استفاده کنید، باید به پزشک دارای گواهی فیزیوتراپی مراجعه کنید. فیزیوتراپ تمرینات صحیح برای تقویت عضلات پا را به شما نشان خواهد داد. در صورتی که می‌خواهید بهترین نتیجه را کسب کنید، این نوع تمرینات را با فیزیوتراپ خود انجام دهید. درغیر این صورت ممکن است، انجام این تمرینات باعث بروز مشکلات دیگر شود.

روش های درمان صافی کف پا: کاهش وزن، کفی طبی و عمل جراحی

روش های درمان صافی کف پا

اگر به قسمت داخلی پای افراد بزرگسال نگاه کنید معمولاً می‌‌توانید انحنای قسمت میانی آن را به سمت بالا مشاهده کنید که به این انحنا، قوس کف پا گفته می‌شود. تاندون‌ها طناب‌های محکمی هستند که به قسمت پاشنه پا و استخوان پا متصل شده‌اند و در ایجاد این قوس نقش دارند. تعداد زیادی از تاندون‌های کف پا و ساق پا در ایجاد قوس و انحنای قسمت میانی کف پا نقش دارند. هنگامی‌که همه تاندون‌ها در حالت طبیعی قرار داشته باشند کف پا دارای قوس متوسط تا نرمال خواهد بود. هنگامی‌که تاندون‌ها به سمت پایین کشیده شده باشند از قوس کف پا کاسته می‌شود یا از بین می‌‌رود که بین حالت صافی کف پا یا کف پای صاف گفته می‌شود.

 درمان صافی کف پا در منزل


 از کفش‌های محافظ استفاده کنید

 صرفه نظر از نوع صافی کف پا باید از کفش‌های استفاده کنید که به بهترین حالت ممکن از قوس کف پا محافظت می‌کنند و مزایای زیادی را به همراه دارند. استفاده از این کفش‌ها باعث تسکین علائم و نشانه‌های حاصل از صافی کف پا در کمر، پا و ساق می‌شود. بنابراین سعی کنید یک کفش ورزشی مناسب و راحت برای پیاده روی انتخاب کنید که به اندازه کافی قوس داشته باشد، در قسمت پنجه تنگ نباشد و پاشنه آن منعطف و محکم باشد. محافظت از قوس پا از میزان فشار در تاندون آشیل و درشت نی خلفی می‌کاهد. از پوشیدن کفش‌هایی که پاشنه آن‌ها بیشتر از ۲۱.۵ اینچ است خودداری کنید زیرا باعث کوتاه شدگی و سفت شدن تاندون آشیل می‌شوند. از سوی دیگر پوشیدن کفش پاشنه تخت نیز پیشنهاد نمی‌شود زیرا فشار زیادی را به پاشنه پا وارد می‌‌کند بنابراین سعی کنید از کفش‌های استفاده کنید که حدود ۱.۴ یا ۱.۲ دهم اینچ پاشنه دارند. برای انتخاب کفش حساسیت زیادی به خرج دهید و سعی کنید از اواخر روز به خرید کفش بپردازید زیرا در این ساعات معمولا به علت تورم و فشار کمی که به قوس پا وارد می‌شود پاها در بزرگ‌ترین حالت ممکن قرار دارند.

 از کفی‌های استفاده کنید که مخصوص شما ساخته شده است

کفی مناسب صافی کف پا

 اگر صافی کف پای شما منعطف است و به طور کامل سفت نشده است و شما در طول روز ساعت بسیار زیادی را در حال راه رفتن یا ایستادن سپری می‌‌کنید سعی نمایید از کفی طبی که متناسب با پای شما ساخته شده است استفاده کنید. کفی‌های طبی کمی سفت هستند که درون کفش قرار می‌گیرند و از قوس کف پا محافظت می‌کنند و به بهبود بیومکانیک در هنگام راه رفتن، ایستادن و دویدن کمک می‌نمایند. کفی‌های طبی با ارائه خاصیت جذب ضربه، ریسک احتمال بروز مشکل در سایر مفاصل بدن از قبیل مفصل مچ پا، مفصل زانو، مفصل لگن و ناحیه لومبر را کاهش می‌‌دهند. استفاده از کفی طبی با گذر زمان نمی‌‌تواند کمکی به بهبود قوس پا نماید یا بد شکلی ساختاری آن را برطرف کند. متخصصین درمان دستی، متخصص فیزیوتراپی، متخصص آسیب شناسی استخوان، و متخصص پا می‌تواند کفی طبی بسازد. استفاده از کفی طبی مستلزم ساخت یک کفی مناسب است و برخی از بیمه‌های سلامت هزینه تهیه کفش طبی را نیز در طرح خود پوشش می‌‌دهند، در غیر این صورت می‌توانید از کفی‌های آماده موجود در بازار استفاده کنید و هزینه کمتری را پرداخت نمایید. این کفی‌ها می‌‌توانند قوس مناسبی را برای پای شما ایجاد کنند. در حقیقت در برخی موارد که پزشکان کفی‌های آماده را با کفی‌های مخصوص مقایسه می‌کنند کارایی برابر آن‌ها را تایید می‌کنند.

 اگر اضافه وزن دارید وزن خود را کاهش دهید

 اگر شما اضافه وزن دارید و دچار چاقی هستید کاهش وزن اضافی با مزایای بیشماری از قبیل کاهش فشار از روی استخوان، رباط و تاندون پا همراه خواهد بود و جریان خون در این نقاط به خوبی گردش پیدا خواهد کرد. کاهش وزن نمی‌‌تواند به بهبود صافی کف پای سفر کمک کند اما با آثار مثبتی برای سایر انواع صافی کف پا همراه است. در اکثر زنان مصرف کمتر از ۲۰۰۰ کالری در طول روز و انجام دادن تمرینات ورزشی سبک باعث کاهش وزن در طول هفته می‌شود. اکثر مردان نیز در صورتی که روزانه کمتر از ۲۲۰۰ کالری در طول روز دریافت کنند شاهد کاهش وزن خود خواهند بود. تعداد زیادی از افراد چاق صافی کف پا دارند و دچار چرخش مفصل مچ شده‌اند که این امر باعث ایجاد پای ضربدری می‌شود. گاهی اوقات زنان باردار در اواخر دوران بارداری دچار صافی کف پا می‌شوند که معمولا پس از تولد نوزاد این وضعیت بهبود می‌یابد. برای کاهش وزن سعی کنید گوشت بدون چربی، مرغ، ماهی، غلات کامل، میوه و سبزیجات تازه استفاده کنید و مقدار زیادی آب بخورید از مصرف نوشیدنی‌های شیرین شده مانند نوشابه خودداری نمایید.

 درمان صافی کف پا


 سعی کنید از فیزیوتراپی بهره بگیرید

 اگر شما دچار صافی کف پای منعطف شده‌اید و ضعیف شدن یا سفت شدگی تاندون و رباط در بروز این عارضه نقش داشته باشد باید از برنامه توانبخشی بهره بگیرید. متخصص فیزیوتراپی می‌‌تواند تمرینات کششی و تقویتی مخصوص پا، تاندون آشیل و عضلات ساق پا را به شما آموزش دهد و به بهبود وضعیت قوس پای شما کمک نماید و به رفع صافی کف پا بپردازد. معمولاً برای بهبود مشکلات مزمن پا، شما به مدت ۴ تا ۸ هفته و هفته‌ای دو تا سه جلسه به فیزیوتراپی نیاز دارید. تمرینات کششی برای رفع سفتی تاندون آشیل شامل قرار دادن دست روی دیوار و به طور همزمان کشیدن یکی از پاها به سمت بیرون می‌باشد. باید اطمینان حاصل کنید که پای خود را به قدری کشیده‌اید که بتوانید کشش قسمت فوقانی پاشنه پای خود را احساس کنید حدود ۳۰ ثانیه در این حالت بمانید و روزی ۵ تا ۱۰ بار به تکرار این تمرین بپردازید. متخصص فیزیوتراپی می‌تواند چسب مخصوص استفاده کند و قسمت میانی پای شما را ببندد تا با ایجاد قوس مصنوعی پا به صورت موقت به تسکین علائم شما کمک نماید. متخصص فیزیوتراپی همچنین می‌تواند برای درمان التهاب و حساسیت قوس پا، که خار پاشنه نام دارد و یکی از عوارض شایع صافی کف پا است از اولتراسوند تراپی بهره بگیرد.

 با متخصص پا مشورت کنید

 متخصص پا به پزشکی گفته می‌شود که در زمینه اختلالات و بیماری‌های مربوط به پا از قبیل صافی کف پا تخصص دارد. متخصص پا وضعیت پای شما را بررسی می‌نماید و سعی می‌‌کند به این نتیجه برسد آیا صافی کف پای شما مادرزادی بوده و از هنگام تولد وجود داشته است یا آنکه اکتسابی است و در طول زندگی به وجود آمده است. پزشک به کمک اشعه ایکس به بررسی آسیب دیدگی، شکستگی یا دررفتگی استخوان پا می‌پردازد. پزشک بر اساس شدت علائم شما و علت بروز صافی کف پا انجام مراقبت‌های تسکین دهنده مانند استراحت کردن، استفاده از کمپرس یخ، و مصرف داروهای ضد التهاب، استفاده از بریس، یا گچ گرفتن پا، درمان ارتوپدی، و انجام عمل جراحی را پیشنهاد می‌کند. شیوع صافی کف پای اکتسابی، در زنان ۴ برابر بیشتر از مردان است و معمولاً در سن ۶۰ سالگی رخ می‌دهد. انجام عکسبرداری به کمک اشعه ایکس یک روش عالی برای تشخیص مشکلات استخوان است اما نمی‌تواند وجود مشکلات مربوط به بافت‌های نرم از قبیل تاندون و رباط را نشان دهد. متخصص پا در زمینه انجام جراحی‌های کوچک پا تخصص دارد اما انجام دادن جراحی‌های پیچیده‌تر در حوزه جراحی ارتوپدی قرار می‌گیرد.

 با پزشک خود در خصوص روش‌های جراحی مشورت کنید

 اگر صافی کف پا باعث بروز مشکلات بسیار زیادی برای شما شده است و استفاده از کفش و کفی طبی، کاهش وزن و جلسات فیزیوتراپی نتوانسته است به شما کمک کند با پزشک خود در خصوص روش‌های جراحی موجود برای درمان این عارضه مشورت کنید. ممکن است پزشک از سی تی اسکن، اسکن ام آر آی یا التراسوند تشخیصی برای ارزیابی بهتر بافت نرم پای شما استفاده کند. در مواردی که شما دچار صافی کف پای غیر قابل انعطاف هستید به ویژه در مواردی که این عارضه به علت اتصال دو یا چند استخوان در پا به وجود آمده است انجام عمل جراحی پیشنهاد می‌شود. در مواردی که شما دچار سفتی مزمن تاندون آشیل هستید و این تاندون کوتاه شده است انجام عمل جراحی با هدف افزایش طول آن پیشنهاد می‌‌شود و در مواردی که تاندون آشیل شل و کشیده شده است انجام عمل جراحی با هدف کوتاه کردن آن ضروری خواهد بود. پزشکی خانوادگی شما در زمینه پا، استخوان، و مفصل تخصص ندارد بنابراین در صورت نیاز به انجام عمل جراحی باید به جراحی ارتوپد مراجعه کنید. جراح در ابتدا یکی از پاهای بیمار را عمل می‌‌کند تا هیچگونه تداخلی در فرایند زندگی روزمره او ایجاد نشود. عوارض احتمالی عمل جراحی عبارتند از: عدم بهبود استخوان‌های پیوند خورده، بروز عفونت، کاهش دامنه حرکات پا و مچ، بروز درد مزمن. دوران بهبود در عمل جراحی به نوع عمل، ضروری بودن شکستن و پیوند مجدد استخوان، و تغییر دادن رباط و تاندون بستگی دارد اما معمولا چند ماه طول می‌کشد تا بیمار به طور کامل بهبود یابد. برخی از بیماری‌ها در بروز صافی کف پا نقش دارند که عبارتند از: دیابت، پوکی استخوان، آرتریت روماتوئید، بیماری شل شدگی رباط از قبیل سندروم مارفان یا سندروم اهلرز دنلوس.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است”

9 حرکت موثر فیزیوتراپی درد کف پا: تقویت عضلات و درمان درد+عکس

9 حرکت موثر فیزیوتراپی درد کف پا

می‌دانستید که پای شما از 26 استخوان تشکیل شده است که دو منحنی پا را ایجاد می‌کنند. قوزک پا از تعامل پا و بخش پایینی ساق تشکیل شده است. استخوان‌های پا توسط رباط‌ها به هم وصل شده‌اند. ماهیچه‌های پا در کنار بافتی به نام پلانتار فاسیا (رباط کف پا) بخش پشتیبانی و نگه‌داری ثانویه پا را تشکیل می‌دهند. همچنین لایه‌هایی از چربی هم در پا هستند که به تحمل وزن و مقاومت در برابر ضربه کمک می‌کنند. وقتی که احساس درد و ناراحتی می‌کنید نشان دهنده وجود مشکلی احتمالی است. زمان و مکانی که درد ایجاد می‌شود هم می‌تواند در تشخیص دلیل و میزان شدت مشکل کمک کند. پای انسان از 26 استخوان و تقریبا 100 ماهیچه، تاندون و رباط تشکیل شده است. پاها بخشی از بدن هستند که بیشترین وزن روی آن‌ها قرار می‌گیرد، پس چیز عجیبی نیست اگر گاهی پایتان درد کند یا در مواقعی از زندگی وجود مشکلاتی را در پایتان احساس کنید. دردهای پا شامل مسائلی همچون انحراف شست، پروناسیون، صافی کف پا، گرفتگی پنجه پا، پلانتار فاسیا و گرفتگی ماهیچه می‌شود که از طریق انجام تمرینات پا برای کشش ماهیچه‌ها و کاهش فشار روی‌ آن‌ها، می‌توانید بسیاری از این مشکلات را رفع کنید.

دلایل ایجاد درد پا


زخم، بیماری و آسیب‌های وارده دلایل عمده بروز درد پا هستند. ضعیف بودن سیستم بیومکانیکی بدن و نوع و جنس کفشی که می‌پوشیم هم می‌تواند باعث بروز درد و ناراحتی شود. کفش‌های تنگ یا سفت بستن کفش هم می‌تواند در بخش بالایی پا ایجاد درد کند. پاشنه بلند می‌تواند روی سینه پا، زیر پنجه‌های پا باعث بروز درد شود. وجود درد و حساسیت به صورت طولانی مدت در بخش مشخصی از پا، نشانه وجود مشکلی احتمالی است. “همچنین نوروپاتی دیابتی می‌تواند باعث بی‌حسی یا گزگز در انگشتان دست، پا، دست‌وپا (گزگز دست و پا) شود. علامت دیگر درد سوزش دار یا خارش‌دار تیز (درد عصبی دیابتی) است. ۵۰ درصد افراد مبتلابه دیابت ممکن است درد عصب را تجربه کنند.” [کلینیک فیزیوتراپی شمیم]

بررسی بخشی که در آن احساس درد دارید به تشخیص مشکل و یافتن راه حل مناسب کمک می‌کند. آیا وارد آمدن فشار روی پا بر میزان درد تاثیر می‌گذارد و یا وقتی که پایتان را حرکت می‌دهید احساس درد دارید؟ این درد روی نحوه راه رفتنتان تاثیر می‌گذارد؟

شما می‌توانید خودتان چند درمان فیزیکی را انجام دهید؟


مشورت کنید

مشورت برای درد کف پا

اگر در پا یا مچ پا احساس درد می‌کنید، لازم است که با پزشک‌تان در میان بگذارید. اگر درد حتی با استراحت، یخ و بلند نگه داشتن پا هم برطرف نشد، احتمالا شکستگی رخ داده باشد. در صورت وجود تورم، کبودی یا تغییر رنگ، میزان این احتمال بالاتر می‌رود. شما نیاز به درمان‌های پزشکی خواهید داشت و برای تایید این احتمال هم نیاز به عکسبرداری اشعه ایکس خواهد بود. اگر شکستگی یا یکی از آسیب‌هایی که در بالا اشاره شد را داشتید، از پزشکتان در مورد تمرین‌های درمانی فیزیکی که می‌توانید انجام دهید بپرسید.

تمرین بلند کردن انگشتان پا

تمرین بلند کردن انگشتان پا

روی یک صندلی بنشینید و کف پایتان را صاف روی زمین بگذارید. به آرامی انگشت شست را از زمین بلند کنید به صورتی که چهار انگشت دیگر روی زمین باقی بمانند. هر بار یک انگشت را بلند کنید و این تمرین را ادامه دهید تا زمانی که هر پنج انگشت بلند شده باشند. از انگشت شست شروع کرده تا به انگشت کوچک برسید. سپس یکی یکی انگشت‌ها را پایین آورید، از انگشت کوچک شروع کنید تا به انگشت شست برسید. این کار را در دو ست 15 تایی انجام دهید.

  • اگر در ابتدا انجام این تمرین برایتان مشکل بود، فقط انگشت شست را بالا و پایین کنید تا اینکه روی آن مسلط شوید. این کار را برای انگشتان دیگر هم ادامه دهید تا اینکه بتوانید برای هر پنج انگشت‌تان این کار را انجام دهید.
  • این تمرین برای تقویت ماهیچه‌هایی صورت می‌گیرد که انگشتان را به بالا و پایین حرکت می‌دهند. قوی بودن ماهیچه‌های خم کننده، به تعادل و راه رفتن کمک زیادی می‌کنند و همچنین هنگام بروز اتفاقات باعث جلوگیری از آسیب رسیدن به پا.

تمرین خم کردن انگشتان پا

حوله‌ای را روی زمین زیر پای راست‌تان پهن کنید. انگشتان را پخش کرده و دوباره جم کنید تا حوله را با انگشتان‌تان بگیرید. حوله را سه تا پنج سانتی‌متر از زمین بلند کرده و آن را پنج ثانیه نگه دارید. اکنون حوله را پایین بگذارید. این کار را پنج بار انجام دهید. سپس این کار را با پای چپ هم تکرار کنید.

  • بین هر بار گرفتن حوله به ماهیچه‌هایتان استراحت دهید.
  • این تمرین را تا جایی تکرار کنید که بتوانید زمان نگه داشتن حوله را به 10 ثانیه برسانید.
  • خم کردن انگشتان باعث روی قوی‌تر شدن ماهیچه‌های خم کننده می‌شود.

برداشتن تیله

تقویت عضلات کف پا

20 تیله و کاسه‌ای را روی زمین قرار دهید. روی یک صندلی بنشینید و راحت به پشت تکیه دهید. هر بار با یک پا یک تیله بردارید و داخل کاسه بیاندازید. سپس کاسه را خالی کنید و همین کار را با پای دیگرتان هم تکرار کنید. این تمرین، ماهیچه‌های داخلی و بیرونی پا را تقویت می‌کند. این تمرین همچنین برای پلانتر فاسیا و برای آسیب‌هایی همچون پا چمنی (پیچ‌خوردگی در رباط‌های اطراف شست پا) هم موثر خواهد بود.

نوشتن حروف الفبا

تقویت عضلات کف پا

روی صندلی نشسته و راحت به پشت تکیه دهید. یکی از پاهایتان را دراز کرده و کف پا را چند ثانتی‌متر از زمین بلند کنید. با شست پا همچون یک قلم، حروف الفبا را در هوا بنویسید. سپس پایتان را عوض کرده و همین کار را با شست دیگرتان هم انجام دهید. این تمرین باعث تقویت عضلات کشنده و خم کننده در پا می‌شود.

  • این تمرین همچنین به پلانتر فاسیا و پای چمنی هم کمک می‌کند. برای توانبخشی مچ پا هم تاثیر گذاری ویژه‌ای دارد.
  • حرکات‌تان را محدود کرده و فقط از قوزک، پا و شست پا استفاده کنید.

تمرین کشش شست پا

تمرین برای درد کف پا

باندی پلاستیکی را دور هر یک از انگشتان پای راست‌تان بپیچید. پلاستیک‌ها باید مقاومت متوسطی داشته باشند. همه انگشت‌ها را از هم دور کنید. این کار باعث می‌شود باند تا جایی که ممکن است کش بیاید. این حالت را پنج ثانیه نگه دارید و سپس به انگشتان‌تان استراحت کنید. این حرکت کششی را برای هر پا، پنج بار تکرار کنید.

  • حتما حدود پنج ثانیه ریلکس کنید.
  • این کار ماهیچه‌های داخلی و بیرونی پا را تقویت کرده و برای درمان پلانتر فاسیا و پای چمنی به کار می‌رود.

تمرین کشیدن شست پا

تمرین برای درد کف پا

باندی پلاستیکی را دور شست پای چپ و راست بپیچید. پاهایتان را کنار هم قرار دهید. در حالی که مچ‌ هر دو پا را کنار هم نگه داشته‌اید، سعی کنید شست‌های پایتان را از هم دور کنید. باند لاستیکی را تا جایی که می‌توانید بکشید سپس ریلکس کنید. پنج ثانیه بین هر بار کشیدن ریلکس کنید و این کار را پنج بار تکرار کنید. این تمرین ماهیچه‌های داخلی و بیرونی پا را تقویت می‌کند.

تمرین مقاومت درونی مچ پا ( جهت حرکت به سمت داخل)

تمرین برای درد کف پا در تمرین اینورژن (جهت حرکت به سمت داخل) روی زمین نشسته و پاهایتان را رو به جلو دراز کنید. یک سر باندی طبی را به جسم سنگینی مثل پایه یک میز وصل کنید. میز باید کنار شما هم سطح پایتان قرار گرفته باشد. سر دیگر باند را دور سینه‌ پا بپیچید. پایه میز در کنار پا قرار می‌گیرد. حلقه باند را دور سینه پا پیچیده و آن را پایه میز وصل کنید. از باند برای مقاومت استفاده کنید، مچ پا را در جهت مخالف میز حرکت دهید و بر خلاف جهت باند نیرو وارد کنید تا باند کشیده شود.

  • دو ست 15 تایی انجام دهید.
  • این تمرین و فیزیوتراپی کف پا، ماهیچه‌های برامدگی قوزک پا و ماهیچه درشت‌نئی(تیبیا) پیشین در هر دو طرف مچ پا را تقویت می‌کند. همچنین به درمان و جلوگیری از آسیب‌دیدگی‌ها هم کمک می‌کند.

تمرین مقاومت بیرونی مچ پا

تمرین برای درد کف پا این تمرین بسیار شبیه به تمرین اینورژن است. روی زمین نشسته و پاهایتان را رو به جلو دراز کنید. با استفاده از باند در همان وضعیت تمرین قبلی، حلقه باند را پایین بیاورید به صورتی که این بار روی منحنی پا قرار گیرد. پایتان را رو به بالا و بیرون در جهت عکس باند طبی بکشید.

  • دو ست 15 تایی انجام دهید.
  • این تمرین به تقویت عضلات کف پا و ماهیچه‌های درشت‌نی و نازک‌نی در هر دو طرف قوزک پا کمک می‌کند. همچنین برای درمان و جلوگیری از آسیب دیدگی هم موثر است.

تمرین بلند کردن ساق پا

تمرین برای درد کف پا

روبه روی دیوار یا هر جسم محکم دیگری به صورت قائم بایستید. دست‌ها را روی دیوار روبه‌رویتان قرار دهید. با بلند کردن ساق پا روی انگشتان پایتان بلند شوید. تعادل‌تان را با گذاشتن دست روی دیوار حفظ کرده و دوباره پایتان را به زمین پایین آورید. این کار را 10 بار تکرار کنید، حرک بازگشت به سطح زمین را به آرامی انجام دهید. برای تمرین بیشتر این کار را با بلند شدن روی یک پا انجام دهید و برای هر پا این حرکت را 10 بار تکرار کنید.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است”